หลินซูอดจุ๊ปากด้วยความตกตะลึงไม่ได้
เขตโรงงานที่ปกติคึกคักวุ่นวาย เวลานี้กลับอบอวลไปด้วยบรรยากาศเคร่งขรึมและกดดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พ่อของกู้จิ่งฝู เลขากู้ ปกติหลินซูยังไม่กล้าสบตาด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าคนกลุ่มนั้น เขากลับดูด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เซี่ยเจิ้งเตือนหลินซูว่า
“ไปเถอะ ได้เวลากลับไปทำงานแล้ว เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ที่ที่พวกเราจะเข้าไปยุ่ง
ช่วงนี้โรงงานมีแต่เรื่องวุ่นวาย อย่าเข้าไปพัวพันจะดีกว่า”
หลินซูพยักหน้าแล้วกลับไปแผนกการเงิน
*******
ในครัวหลังโรงอาหารของโรงงานช่างกล หลินลี่เซี่ยกำลังล้างผักด้วยใบหน้าซีดเซียว
เมื่อคืนเพิ่งล้างท้องมา ตอนเดินยังโซเซอยู่บ้าง แต่นางก็ยังมารายงานตัวจนได้
วันนี้เซี่ยไป๋ไม่สนใจนางเลยทั้งวัน สีหน้าหม่นคล้ำ
นางจึงไม่กล้าพูดว่าตัวเองไม่สบาย
งานชั่วคราวที่เซี่ยไป๋ช่วยหามาให้ เป็นงานล้างผักในโรงอาหาร เงินเดือนเดือนละ 13 หยวน
ในชาติก่อน สิ่งที่นางปรารถนามากที่สุดก็คือการมีงานทำเป็นของตัวเอง และหาเงินได้ด้วยตัวเอง
ตอนนี้ได้งานทำแล้ว นางจึงรู้สึกมีแรงขึ้นมาเต็มเปี่ยม
ถึงงานนี้จะเหนื่อย แต่เมื่อได้เข้ามาในโรงงานช่างกล นางก็กลายเป็นคนงานที่นี่แล้ว
ด้วยฐานะหลานสาวของอารองกับอาสะใภ้ และเป็นภรรยาของเซี่ยไป๋ การได้บรรจุเป็นพนักงานประจำก็เป็นแค่เรื่องของเวลา
เรื่องที่เกิดขึ้นคราวนี้มีช่องโหว่เต็มไปหมด
หลินซูต้องรู้แน่ว่านางคิดจะเล่นงาน จึงชิงลงมือก่อนและวางยาใส่นางกลับ
เดิมทีนางกับหลินซูมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน อย่างน้อยก็เป็นเช่นนั้นในสายตาคนอื่น