หลินจือเพิ่งดื่มโจ๊กไปคำหนึ่ง ก็ได้ยินเรื่องนี้เข้า เธอก้มหน้าถามว่า
“เกิดขึ้นเมื่อไหร่เหรอ? ผู้อำนวยการโรงงานคนใหม่เป็นใคร?”
ก่อนเธอจะจากไปก็รู้อยู่แล้วว่าผู้อำนวยการเฉินต้องถูกปลดสักวัน แต่พอถึงวันที่เรื่องเกิดขึ้นจริง ๆ
เธอก็ยังอดเสียใจไม่ได้
หลินซูมองสีหน้าของหลินจือ ก่อนเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า
“พี่ ผู้อำนวยการเฉินถูกพาตัวไปเมื่อวาน ตอนจากไปก็ไม่ได้อยู่ในสภาพน่าเวทนาเท่าไร
พี่วางใจเถอะ คงไม่ร้ายแรงมากหรอก”
หลินเจี้ยนกั๋วถอนหายใจ พลางคลึงบุหรี่ในมือไปมา
“ยังไม่ได้กำหนดตัวผู้อำนวยการคนใหม่ รองผู้อำนวยการโรงงานหลายคนต่างก็จ้องตาเป็นมัน
บางคนเริ่มวิ่งเต้นกันแล้วด้วย”
นิ้วมือที่ถือชามโจ๊กของหลินจือเกร็งขึ้นเล็กน้อย เธอไม่ได้พูดอะไร
ผู้อำนวยการเฉินเป็นผู้มีพระคุณของเธอ ที่เธอได้เข้าทำงานในโรงงานช่างกลก็เพราะเขา
ตอนเขารู้สึกว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับตัวเอง คนที่ส่งเธอออกไปเพื่อไม่ให้เธอเดือดร้อน และหาทางหนีทีไล่ไว้ให้เธอ ก็ยังเป็นเขา
ตอนนี้เขากลับต้องล้มลงอย่างกะทันหัน ในใจเธอย่อมรู้สึกไม่ดีอยู่แล้ว
บนโต๊ะอาหารเงียบลงฉับพลัน เหลือเพียงเสียงหลินจือดื่มโจ๊ก
“ไม่เป็นไรหรอก ต้นไม้ย้ายที่อาจตาย แต่คนย้ายที่อาจรอด ไม่ว่าใครจะได้เป็นผู้อำนวยการ พวกเราก็ตั้งใจทำงานของเราให้ดีก็พอ”
หลินเจี้ยนกั๋วกับจ้าวซิ่วเหลียนต่างก็โล่งใจ ขอแค่หลินจือไม่หมกมุ่นจนหาทางออกไม่ได้ก็พอ
หลินเจี้ยนกั๋วสวมเสื้อคลุมชุดทำงาน “อืม คิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว
พวกเราไปทำงานก่อนนะ”
หลินจือพยักหน้า หลินซูมองทั้งสองคนเดินลงไปชั้นล่างแล้วค่อยขยับเข้าไปใกล้หลินจือ ก่อนเล่าเรื่องเมื่อคืนที่บ้านตระกูลเซี่ยให้ฟังอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ