จ้าวซิ่วเหลียนพลันสีหน้าเปลี่ยนตามไปด้วย ก่อนสวนกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“ซ่งผิง เจ้าเรียกเงินมากเกินไปแล้วกระมัง? คิดว่าพอเจ้ากลิ้งเกลือกโวยวาย พวกเราก็จะยอมงั้นหรือ?
อยากได้เงินจากมือฉัน? ฝันไปเถอะ!”
ซ่งผิงลุกขึ้นยืน เท้าเอวแล้วเชิดหน้าตะโกน
“ชีวิตที่เหลือของลูกชายฉันพังพินาศหมดแล้ว ฉันจะเรียกเงินแก 50 หยวนแล้วมันยังไง?
วันนี้พวกแกจะให้ก็ต้องให้!”
จ้าวซิ่วเหลียนกอดอก มองซ่งผิงที่กำลังหาเรื่องอย่างไร้เหตุผล ก่อนเอ่ยอย่างเนิบช้า
“50 หยวนหรือ? แกไปปล้นเอาไม่ดีกว่าหรือ
ถ้าจะพูดกันตามเหตุผล เมื่อวานพวกตระกูลเซี่ยเป็นฝ่ายเชิญเอง ทั้งกับข้าว ข้าวสาร น้ำมัน และเกลือก็เป็นของตระกูลเซี่ยทั้งนั้น
เกี่ยวอะไรกับพวกเรา? ถ้าจะให้เรื่องถึงโรงงาน ก็ต้องใช้หลักฐานพูดกัน”
หลินซูเหลือบมองหลินลี่เซี่ยแล้วเอ่ยว่า
“เมื่อวานลี่เซี่ยทั้งยกกับข้าวทั้งยกน้ำ วุ่นอยู่ตลอดงานเลยนะ
ถ้าเกิดปัญหาขึ้นจริง แกก็ไปเรียกเงินจากว่าที่ลูกสะใภ้บ้านแกเถอะ”
ร่างของหลินลี่เซี่ยโงนเงน เกือบล้มลงไป นี่ทำไมถึงวกมาเกี่ยวกับนางอีกแล้ว?
“ซูซู ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ นะ ฉันจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?
ทำไมเธอต้องคอยจ้องเล่นงานฉันด้วย?”
หลินจือมองหลินลี่เซี่ยแสดงละคร พลางลูบคางครุ่นคิด
วิธีวางยานี่ช่างคุ้นตาเหลือเกิน!
ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมตาย ฉางซงกับเสี่ยวเป่าก็ถูกพิษ ชอบใช้พิษขนาดนี้เชียวหรือ?
จะเป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่า?
คราวนี้เป้าหมายคือหลินซู ส่วนคราวก่อนเจ้าของร่างเดิม ฉางซง และเสี่ยวเป่าต่างก็เป็นเพราะกินลูกอมของหลินซู