อู๋กังเห็นหลินจือก้มหน้าเงียบ จึงยื่นมือมาตบไหล่เธอเบา ๆ
“ไม่ต้องเครียดเกินไปหรอก เธอเพิ่งเริ่มงานได้ไม่นานเอง
อีกอย่าง เธอยังขับรถเป็น ซ่อมรถก็ได้ ฉันว่าโรงงานใหม่ก็คงยังใช้เธออยู่”
อู๋กังค่อนข้างอิจฉาหลินจือ ตำแหน่งงานของเขาอาจถูกคนอื่นมาแทนได้ง่าย ๆ แต่ถึงผู้อำนวยการโรงงานคนใหม่ไม่ใช้หลินจือ
ก็ยังย้ายเธอไปอยู่ฝ่ายขนส่งได้
แค่เธอซ่อมรถเป็น พวกเขาก็ต้องเก็บเธอไว้แล้ว
ตั้งแต่หลินจือทะลุมิติมา ชีวิตก็ติดขัดมาตลอด กว่าจะเริ่มลงหลักปักฐานได้เสียที
กลับมาเจอเรื่องเปลี่ยนแปลงผู้บริหารระดับสูงแบบนี้อีก จะบอกว่าไม่หงุดหงิดก็คงโกหก
หลินจือถามเสียงเบา “แล้วในโรงงาน ใครจะได้เลื่อนขึ้นไปคะ มีคำสั่งลงมาหรือยัง?”
“ยังเลย โรงงานเรามีพนักงานเป็นหมื่นคน รองผู้อำนวยการโรงงานก็มีตั้ง 5 คน
รองผู้อำนวยการฝ่ายผลิต รองผู้อำนวยการฝ่ายเทคนิค รองผู้อำนวยการฝ่ายสวัสดิการและความเป็นอยู่ แล้วก็รองผู้อำนวยการที่ดูแลพัสดุกับการขนส่ง
ใครก็มีโอกาสทั้งนั้น
ไม่แน่อาจมีคนจากส่วนกลางแต่งตั้งลงมาโดยตรงก็ได้
ตอนนี้ยังไม่มีข้อสรุป เธอแค่เตรียมใจไว้ก็พอ!”
เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้อู๋กัง
“ขอบคุณนะ ฉันรู้แล้ว จะระวังตัวค่ะ
ฉันรู้ว่าควรทำยังไง จะไม่เข้าไปยุ่งสุ่มสี่สุ่มห้า”
หลินจือรู้ว่าอู๋กังเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะอยากให้เธอระวังตัว
อย่าให้การต่อสู้ของพวกเสือฉลามลากกุ้งตัวเล็ก ๆ อย่างเธอเข้าไป แล้วต้องกลายเป็นแพะรับบาปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
ตอนหลินจือลาอู๋กังกลับบ้าน จ้าวซิ่วเหลียนเลิกงานกลับมาแล้ว
ส่วนคนอื่น ๆ ยังไม่กลับ