เซี่ยไป๋โกรธจนอกกระเพื่อม ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าไปแล้วหรือไง? แค่เพราะหึงหวงไร้สาระของเธอแท้ ๆ
ตอนนี้คนทั้งบ้านต่างก็โดนยาเข้าไป หากรักษาไม่ทัน ย่อมเกิดเรื่องได้ง่าย
ถ้าร้ายแรงถึงขั้น อาจถึงกับสิ้นทายาทก็เป็นได้
เขาชี้ไปที่ประตูแล้วตะโกนเสียงดัง:
“เร็วเข้า รีบไปตามคนมาช่วยพวกเรา อย่ามัวชักช้า!”
เซี่ยต้าซู่หอบหายใจ พลางเหลือบมองเซี่ยคนที่สามในห้อง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เซี่ยคนที่สามได้รับยาเข้าไปมากที่สุด แถมยังดื่มไปอีกหนึ่งแก้ว
ตอนนี้เขาแทบไม่รู้สึกตัวแล้ว
เซี่ยคนที่สามนอนอยู่บนเตียง ตัวไถลไปกับผนัง มือคว้าไปมาอย่างสะเปะสะปะกลางอากาศ
คนตระกูลเซี่ยกลืนน้ำลาย ก่อนหันไปมองหลินลี่เซี่ย
หลินลี่เซี่ยเองก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องกับคนตระกูลเซี่ย จึงทำได้เพียงถือกะละมังเคาะพื้น พลางตะโกนไปด้วย:
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
ตึกพักรวมเก็บเสียงได้แย่มาก พอเสียงของหลินลี่เซี่ยดังขึ้น คนในทางเดินก็ได้ยินและพากันมาที่บ้านตระกูลเซี่ย
เซี่ยไป๋เดินโซเซไปเปิดประตู
ทันทีที่ประตูเปิด เหล่าเพื่อนบ้านก็กรูกันเข้ามา พอเห็นสภาพภายในห้อง ทุกคนก็ฮือฮากันขึ้นมาทันที
บางคนยกมือปิดปากแอบหัวเราะ บางคนเอียงคอถอนใจ บางคนก็สะใจอยู่ในที
“เหล่าเซี่ย พวกคุณเป็นอะไรกันไป?”
เซี่ยต้าซู่หน้าเจื่อน พูดอย่างหมดแรงว่า:
“กินยาผิด รีบพาพวกเราไปโรงพยาบาลเร็วเข้า!”
เพื่อนบ้านช่วยกันหามคนตระกูลเซี่ยออกจากห้องอย่างชุลมุน
พวกเขากองทุกคนไว้บนรถเข็น จากนั้นชายหนุ่มร่างกำยำหลายคนก็เข็นคนไปโรงพยาบาลโรงงาน