ตอนที่ 34 ความผิดปกติของหลินลี่เซี่ย
ตอนนี้หลินจือง่วงจนแทบหลับ ทั้งคืนไม่ได้นอน ไม่มีแรงไปจัดการเจ้าตัวเล็กนี่แล้ว
เธอกับจ้าวซิ่วเหลียนเรียกได้ว่าไม่ถูกชะตากันทั้งคู่
เธอก็ไม่ได้มีท่าทีดี ๆ กับหลินเป่า ไม่รู้เหมือนกันว่าตรงไหนของเธอไปดึงดูดใจเขา
ถึงได้เอาแต่เกาะติดเธอ
ถ้าเป็นยุคสิ้นโลก เธอคงถีบเขากระเด็นไปนานแล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่มีแรงจริง ๆ
หลินจือกอดเจ้าตัวเล็กไว้ แล้วค่อย ๆ หลับไป
พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ถูกเสียงพูดคุยปลุก หลินจือยืดตัวอย่างเกียจคร้าน ก่อนลุกขึ้นนั่งครึ่งตัวแล้วมองไปทางต้นเสียง
เป็นหลินซูกับหลินลี่ชุนกำลังคุยกัน
พอเห็นเธอเพิ่งตื่น หลินเป่าก็เป็นคนแรกที่โวยวาย
หลินเป่าซึ่งนั่งพลิกหนังสือภาพอยู่ข้างหลินจือลุกพรวดขึ้นด้วยความโมโห
“พี่รอง พี่ลี่ชุน ผมบอกแล้วไงว่าเบาเสียงหน่อย ดูสิ พวกพี่ปลุกพี่ใหญ่ตื่นแล้ว”
หลินซูรีบหยิบขนมปังกรอบจากตู้มายัดใส่ปากหลินจือ
“พี่ อย่าโกรธเลย หวาน ๆ ลองชิมดู!”
เดิมทีหลินจือหงุดหงิดสุด ๆ ที่ถูกปลุก แต่พอได้กินขนมปังกรอบ อารมณ์ขุ่นมัวหลังตื่นนอนก็หายวับไปทันที
เธออมขนมปังกรอบหอมหวานไว้ในปาก พลางพยักหน้าให้หลินซู แล้วนั่งตัวตรง
“พี่ลี่ชุนมาแต่เช้าเลยหรือ?”
หลินลี่ชุนถูกหลินเป่ากับหลินซูทำเอางุนงงไปหมด
เธอคิดว่าหลินจือซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องคงไม่คุ้นเคยกับคนในบ้าน และอาจถูกพี่น้องรังเกียจเสียอีก
แต่ภาพเมื่อครู่นี้กลับดูเหมือนลูก ๆ บ้านอารองจะกลัวหลินจือกันอยู่ไม่น้อย?
เธอยิ้มเจื่อน ๆ