หลินจือชอบปลาตากแห้งพวกนี้ พอเอากลับบ้าน อย่างน้อยก็ไม่ต้องกินโจ๊กทุกวันแล้ว
เธอเดินวนรอบรถแทรกเตอร์หนึ่งรอบ ก่อนยื่นมือไปแตะตัวเครื่อง
จากนั้นลองดึงคลัตช์ดูว่าหย่อนหรือตึงแค่ไหน
เธอยกมือชี้ไปยังตำแหน่งปั๊มน้ำมันแรงดันสูง
“น่าจะมีอากาศเข้าไปตรงนี้ น้ำมันเลยส่งขึ้นมาไม่ได้ ถอดออกมาไล่อากาศก็พอ
แล้วก็ตรงนี้...”
ขณะพูด เธอชี้ไปยังข้อต่อท่อน้ำมันที่เชื่อมกับหม้อน้ำ “แหวนซีลตรงนี้เก่าแล้ว แถมยังแตกร้าว น้ำมันดีเซลเลยรั่ว ต้องเปลี่ยนแหวนซีลใหม่ถึงจะซ่อมให้หายขาดได้”
หลินฉางเฟิงจำได้ว่าในสำนักงานกองกำลังผลิตมีอะไหล่อยู่หลายอย่าง
เขารีบให้คนไปหาแหวนซีลที่ใช้ได้มา
หนุ่ม ๆ หลายคนยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ เบิกตาจ้องดูหลินจือถอดชิ้นส่วนทีละขั้น
ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ไม่มีใครคาดคิดว่าหญิงสาวจากในเมืองที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอม จะซ่อมรถแทรกเตอร์ได้คล่องแคล่วขนาดนี้
มือของเธอขยับอย่างว่องไวและแม่นยำ นอตตัวเล็ก ๆ เหล่านั้นดูราวกับของเล่นเมื่ออยู่ในมือเธอ
หลินจือไม่ได้บอกพวกเขาว่ารถแทรกเตอร์คันนี้มีปัญหาเยอะเกินไป
ช่างซ่อมจากอำเภอคงเห็นว่ามีปัญหามาก ก็เลยยอมแพ้ไปเสียตรง ๆ
เธอไม่คิดว่ายุ่งยากอะไร อีกไม่นานหมู่บ้านก็จะเริ่มเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงแล้ว มีรถแทรกเตอร์สักคันย่อมช่วยผ่อนแรงได้มาก
ไม่ได้ทำเพราะอยากได้ปลาแห้งเสียหน่อย
เธอถือไขควงกับประแจ ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็ซ่อมจนเรียบร้อย
หลินจือเชิดคางไปทางหลินฉางเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
“ลองดูสิ น่าจะไม่มีปัญหาแล้ว แต่ต้องเติมน้ำมันกับน้ำก่อน ไม่อย่างนั้นก็สตาร์ตไม่ติดหรอก”