จางหงเทาวิ่งเข้ามา ยื่นใบกำกับการเดินทางกับใบอนุญาตขนสินค้าออกจากโรงงานให้หลินจือ
「เจ้าเพิ่งออกเดินทางไกลเป็นครั้งแรก ระวังตัวด้วย!」
「วางใจเถิด ฉันจะระวังตัวเอง」
หลินจือเก็บเอกสารไว้ แล้วทำความเคารพจางหงเทาตามแบบแผน ก่อนจะขึ้นไปนั่งในห้องคนขับและสตาร์ตรถ
เมื่อรถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากประตูโรงงาน นางหันกลับไปมองคนทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง
ในใจกลับพลันรู้สึกมั่นคงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ในยุคสิ้นโลก นางเอาแต่ต่อสู้เพียงลำพัง รู้สึกเสมอว่าความรู้สึกของมนุษย์ไม่สำคัญ
ถึงขั้นเป็นภาระด้วยซ้ำ
มาคิดดูตอนนี้ การมีคนที่ห่วงใยความปลอดภัยของนางอย่างแท้จริง ก็ไม่เลวเหมือนกัน
ทางโรงงานช่างกล หลินซูเป็นห่วงหลินจือตลอดทั้งวัน กลัวว่านางจะถูกคนจากคณะกรรมการปฏิวัติพาตัวไป
พอเลิกงานจึงรีบกลับบ้าน จนเดินชนใครบางคนตรงประตูโรงงานเข้าอย่างจัง
หลินซูยกมือคลำหน้าผาก เงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็พบว่าเป็นเซี่ยไป๋
เซี่ยไป๋เองก็คลำไหล่ที่ถูกชน กำลังจะเอ่ยตำหนิ แต่พอเห็นว่าเป็นหลินซู ก็รีบก้าวเข้าไปหา
「เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนไหม มีธุระอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนี้」
เซี่ยไป๋ขมวดคิ้ว หมายจะเอื้อมมือไปแตะหน้าผากหลินซู ทว่านางได้สติขึ้นมา พอเห็นมือของเขาก็ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว
「ขออภัย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม」
เซี่ยไป๋ชักมือกลับอย่างเก้อเขิน ก่อนถามด้วยสีหน้าขมวดมุ่น
「ซูซู เธอจำเป็นต้องทำเช่นนี้ด้วยหรือ ช่วงนี้เธอหลบหน้าผมอยู่ตลอดใช่ไหม」
「คุณเริ่มคบหากับลูกพี่ลูกน้องของฉันแล้ว เราอย่าเจอกันอีกเลยจะดีกว่า」