เซี่ยเจิ้งรอจนทุกคนกลับไปหมดแล้ว ถึงหันมามองหลินจือ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
หลินจือยื่นแท่งน้ำแข็งในมือไปตรงหน้าเซี่ยเจิ้ง สีหน้าเคร่งขรึม
“ดูเองสิ ของนี่หล่นลงมาจากชั้นบน พอดีตกลงตรงจุดที่คุณย่อตัวเมื่อกี้เลย
ช้ากว่านี้อีกสามวินาที มันคงปักลงกลางกระหม่อมคุณแล้ว”
เซี่ยเจิ้งรีบเดินเข้ามา มองสำรวจหลินจือตั้งแต่หัวจรดเท้า
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
หลินจือกลอกตา “เป้าหมายของมันคือคุณ ฉันจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ?”
เซี่ยเจิ้งถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนรับแท่งน้ำแข็งมา ปลายนิ้วแตะโดนคมแหลม สีหน้าพลันเคร่งเครียดลง
เขาเงยหน้ามองดาดฟ้าชั้นสาม ก่อนหันกลับมามองหลินจือ
“คุณเห็นคนร้ายไหม?”
“เห็นแค่หัวดำ ๆ ลาง ๆ ว่าน่าจะเป็นผู้ชาย ฉันรีบวิ่งขึ้นไป แต่เขาหนีไปแล้ว”
เซี่ยเจิ้งกำแท่งน้ำแข็งในมือแน่นขึ้น แล้วพยักหน้า
“อืม อาจเกี่ยวกับภารกิจครั้งนี้ ทิศทางที่เราสืบคงถูกแล้ว อีกฝ่ายถึงได้ร้อนรน
จนกล้าลงมือฆ่า”
หลินจือพูดจบก็เตือนเซี่ยเจิ้ง
“คนร้ายคราวนี้น่าจะเป็นพวกเดียวกับโจรกระจอกสองคนคราวก่อน คุณสืบได้หรือยังว่าใครเป็นคนส่งสองคนนั้นมา?”
“วันถัดมาก็ส่งตัวไปที่สถานีตำรวจแล้ว แต่สองคนนั้นไม่เคยเห็นหน้าจริงของคนที่ส่งมาเลย
เบาะแสขาดสะบั้น คราวนี้ก็คงเหมือนกัน”
หลินจือขมวดคิ้ว หรี่ตาพูดว่า “งั้นคุณต้องระวังตัวให้ดี คนคนนี้ลงมือสองครั้งแล้ว แต่ไม่ทิ้งหลักฐานไว้แม้แต่นิดเดียว
เจ้าเล่ห์ไม่เบาเลย!”