ซ่งผิงรีบเสริมว่า “ใช่แล้ว ฉันก็กลัวว่าในวันหน้าคุณจะมาเสียใจทีหลังเหมือนกัน ฉันเคยถามแล้ว ถ้าชอบหลินซูก็แต่งกับเธอสิ
ฉันกับนังจ้าวซิ่วเหลียนนั่นไม่ถูกกันมาตั้งกี่ปีแล้ว?
แต่เพื่อคุณ ฉันยังยอมรับหลินซูได้ เป็นคุณเองที่ยืนกรานจะแต่งกับหลินลี่เซี่ย
ตอนนี้ใกล้จะแต่งงานกันแล้ว อย่าทำอะไรเหลวไหลเชียว”
เซี่ยไป๋หมดแรงจะเถียง ทุบขอบเตียงเบา ๆ สีหน้าหม่นหมอง
ซ่งผิงกัดฟัน มองไปทางบ้านตระกูลหลินแล้วพูดว่า
“บ้านตระกูลหลินนี่ช่างเป็นเสนียดกับบ้านเราเสียจริง พวกคุณว่าแผนที่คุยกันไว้จะลงมือเมื่อไหร่?
ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนบ้านกับบ้านตระกูลหลินอีกแล้ว รีบส่งพวกเขาไปชนบทเสียแต่เนิ่น ๆ จะดีกว่า”
เซี่ยต้าซู่หันไปมองเซี่ยไป๋ด้วย ฝ่ายเซี่ยไป๋ฮึดขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า
“ในเมื่อหลินซูไร้เยื่อใยกับผม ก็อย่าหาว่าผมเล่นงานบ้านตระกูลหลินแล้วกัน
กำหนดเป็นวันแต่งงานของผมกับหลินลี่เซี่ยเลย
ถึงตอนนั้นคนคงวุ่นวายกันไปหมด ผมจะฉวยโอกาสลงมือ”
แววตาของเซี่ยไป๋ฉายประกายเหี้ยมเกรียม “ส่วนหลินลี่เซี่ย ผมจะหลอกเธอไปอีกสักสองสามปี
พอรีดเอาเรื่องที่เธอรู้จนหมดแล้ว ค่อยหย่ากันก็ได้”
แรกเริ่มเขายังคิดจะใช้ชีวิตคู่กับหลินลี่เซี่ยให้ดี
แต่เรื่องวันนั้น เขาทำใจยอมรับไม่ได้จริง ๆ
หลินลี่เซี่ยถูกพี่ชายน้องชายในบ้านลวนลามเข้า เขารู้สึกว่า…
เซี่ยต้าซู่ตบต้นขาฉาด หางตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยหรี่จนเป็นเส้นเดียว
“เอาตามนี้ บ้านตระกูลหลินนี่เกะกะลูกตาเกินไป แกทำงานค้าของเถื่อนในตลาดมืด
ไป ๆ มา ๆ ก็ถูกคนบ้านหลินจับได้ง่ายมาก