หลินซูก้าวออกมาจากด้านหลังกู้จิ่งฝู สีหน้าเย็นชาแล้วเอ่ยว่า:
“เซี่ยไป๋ เป็นคุณที่เลือกเลิกกับฉันเอง ทั้งยังเลือกแต่งงานกับลี่เซี่ย
ตอนนี้กลับมาหาฉันอีก หมายความว่าอย่างไร? ฉันไม่ใช่คนที่คุณจะเรียกมาก็มา ไล่ไปก็ไป
ตอนนี้ฉันอยู่กับอาฝู ต่อไปอย่ามาหาฉันอีก
ถึงตอนนี้คุณจะเป็นโสด ฉันก็ไม่มีวันกลับไปอยู่กับคุณอีก”
เซี่ยไป๋แทบไม่เชื่อหูตัวเอง หลินซูในความทรงจำของเขาอ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจผู้อื่น
ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร นางก็ไม่เคยโต้แย้ง แล้ววันนี้เหตุใดถึงแข็งกร้าวขึ้นมาได้?
เขาขมวดคิ้ว ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ตั้งใจจะเอื้อมมือไปดึงหลินซู:
“ซูซู เธอโดนกู้จิ่งฝู เจ้าคนเสเพลหลอกหรือ? มันเป่าหูอะไรเธอไว้? มากับผมเถิด เราค่อย ๆ คุยกัน”
กู้จิ่งฝูปัดมือเซี่ยไป๋ออกทันควัน แล้วขยับเข้าปกป้องหลินซูแน่นกว่าเดิม น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง:
“เซี่ยไป๋ ให้เกียรติกันบ้าง ซูซูพูดชัดเจนถึงเพียงนี้แล้ว แกยังจะมาจับไม้จับมืออีกหรือ?
แกยังมียางอายอยู่หรือไม่?
ฉันบอกไว้ก่อน ตอนนี้ซูซูเป็นคนรักของฉัน หากคิดจะแตะต้องนาง ก็ต้องล้มฉันให้ได้ก่อน!”
สีหน้าเซี่ยไป๋พลันเคร่งขรึม มองหลินซูที่มีท่าทีเด็ดเดี่ยว แล้วหันไปมองกู้จิ่งฝูที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้านางอย่างไม่ยอมถอย
เขารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า
ราวกับมีเขียวครึ้มอยู่เหนือศีรษะ
ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยถูกใครหักหน้าถึงเพียงนี้ คราวนี้จึงเสียกิริยาไปทันที ถึงกับขึ้นเสียงว่า: