ไป๋กวงฮุยเม้มเนื้ออ่อนในปาก มองหลินจือแวบหนึ่ง ก่อนจะนึกถึงหน้าตาของหลินซู
เมื่อคืนแม่ของเขาวิเคราะห์ให้ฟังแล้วว่า ลูกสาวบ้านหลินสองคนนี้ แต่งกับใครก็ได้ทั้งนั้น
หลินซูนิสัยอ่อน ยอมให้คนชักจูงได้ง่าย แต่เงินเดือนน้อย แค่ 23 หยวน
หลินจือนิสัยแข็งกร้าว แถมยังแรงเยอะ แต่เงินเดือนสูงถึง 36 หยวน
แม่ของเขาคิดไว้สวยหรู บอกว่าถ้าได้แต่งกับหลินจือ ต่อไปก็ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายในบ้าน
เงินเดือนเขา 36 หยวน เงินเดือนหลินจือก็ 36 หยวน รวมกันเป็น 72 หยวน
สำหรับยุคนี้ นับว่าไม่ใช่เงินน้อย ๆ ต่อให้แต่งงานแล้วมีลูกสามสี่คนก็เลี้ยงไหว
ติดแค่นิสัยของนางควบคุมยากเท่านั้น
ไป๋กวงฮุยกำลังคำนวณผลประโยชน์ของตัวเองอยู่ในใจ พอได้ยินทุกคนหยอกล้อหลินจือ เขาก็ร่วมวงด้วยว่า
“เงื่อนไขของเจ้าหน้าที่หลินดีขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องเลือกคนที่ดีที่สุด ในโรงงานช่างกลของเรามีหนุ่ม ๆ ตั้งเยอะ
ต้องมีสักคนที่เข้าตาเจ้าแน่”
เขาลอบกระหยิ่มใจ เงินเดือนของเขาถือว่าสูงในหมู่คนหนุ่มสาวของโรงงานช่างกล
แถมหน้าตาก็ไม่เลว ไม่แน่ว่าอาจเข้าตาหลินจือก็ได้?
หลินจือถูกคนกลุ่มนี้ล้อมหยอกล้อ แต่ก็ไม่ลนลาน
นางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยิ้มพลางโบกมือ
“พอแล้ว ๆ ฉันเพิ่งมาทำงานที่สำนักงานโรงงานได้แค่วันที่สอง งานก็ยังไม่ลงตัว จะไปคิดเรื่องหาคู่ได้ยังไง?
อีกอย่าง การแต่งงานต้องอาศัยวาสนา ฝืนกันไม่ได้หรอก
ถึงเวลาที่ควรมา เดี๋ยวมันก็มาเอง”