หลินจือเหลือบมองหลินฉางซง น้องชายที่อายุน้อยกว่าเธอมากคนนี้ตัวสูงขึ้นไม่น้อยแล้ว สูงเกือบ 170 เซนติเมตร
“พวกเธอกลับมาตอนไหน แล้วมาที่โรงงานทำไม?”
หลินฉางซงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนคว้าคอเสื้อด้านหลังของหลินเป่า ดึงเขาลงจากอ้อมแขนหลินจือ
“พวกเราก็เพิ่งถึงบ้าน วางของเสร็จก็รีบมาที่นี่เลย
เสี่ยวเป่ายืนกรานว่าจะมาหาพี่กับพี่รองที่โรงงาน
พวกเราก็เลยมา ป้าเจาให้พวกเราเล่นกันสักพัก ส่วนป้ากลับไปกินข้าวที่บ้านก่อนแล้ว”
ถึงจะถูกวางลงบนพื้น หลินเป่าก็ยังไม่อยู่นิ่ง เขย่งปลายเท้าดึงชายเสื้อหลินจือ เงยหน้ากลม ๆ มองเธออย่างออดอ้อนแล้วพูดว่า
“พี่ใหญ่ เมื่อกี้ผมได้ยินพวกพี่พูดแล้วนะ คืนนี้มีหนังด้วย
พี่พาผมไปด้วยสิ ผมก็อยากเห็นว่างานสังสรรค์เป็นยังไง!”
หลินจือไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ถึงอย่างไรวันนี้พอเธอแสดงเสร็จก็ไม่มีธุระอะไรแล้ว เขาอยากตามไปก็ให้ตามไปเถอะ
“เด็กเหลือขอ หูดีจริงนะ
เดี๋ยวพี่ต้องขึ้นแสดง ตั้งใจอยู่เฉย ๆ ล่ะ”
หลินจือพูดจบก็เห็นโจวเถียนกับจางหงเหมยกำลังมองมาทางพวกเธอ
เธอชี้ไปทางหลินซู หลินฉางซง และหลินเป่า แนะนำว่า
“พวกเขาเป็นน้อง ๆ ของฉัน หลินซูพวกเธอน่าจะรู้จักแล้ว
คนโตชื่อหลินฉางซง ส่วนคนเล็กชื่อหลินเป่า”
จากนั้นเธอก็หันไปแนะนำน้อง ๆ
“นี่คือเพื่อนร่วมงานจากฝ่ายธุรการโรงงาน จางหงเหมยกับโจวเถียน”
โจวเถียนยิ้มตาหยี ย่อตัวลงแล้วยื่นมือไปบีบแก้มหลินเป่าเบา ๆ
“โธ่เอ๊ย น้องชายคนนี้หน้าตาน่าเอ็นดูจริง ๆ เห็นแล้วอยากทะนุถนอม!”