บทที่ 54 【หมู่บ้านฉีอวี่】เข้าหมู่บ้าน
คนที่ยืนอยู่ตรงปากหมู่บ้านพบว่า ภายในหมู่บ้านถูกปกคลุมด้วยพายุฝนกระหน่ำ!
เม็ดฝนโปรยปรายลงมาราวกับฟ้ารั่ว ราวกับจะท่วมหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านให้จมมิด!
ที่น่าสยดสยองยิ่งกว่านั้นคือ ไม่ว่าจะเป็นสีแดงฉานหรือกลิ่นที่โชยปะทะใบหน้า ล้วนบอกทุกคนว่าพายุฝนในหมู่บ้าน...คือฝนเลือด!
“ไอ้บ้าฉิบหาย!”
ในที่สุดหลิวเฉิงเฟิงก็ทนไม่ไหว สบถออกมาเป็นภาษาบ้านเกิด
แม้ทุกคนจะฟังไม่เข้าใจ แต่ก็รู้ว่าเขากำลังด่าคน
“ฉัน...ฉันไม่อยากเข้าไปแล้ว!”
เวลานี้จงฟางที่เดิมทีก็ประหม่าอยู่แล้ว พอเห็นหมู่บ้านถูกฝนเลือดปกคลุม ขาก็พลันอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่!
เธอหนีบขาทั้งสองข้างแน่นสุดแรง ไม่ยอมให้ตัวเองฉี่ราด
เมื่อเห็นภาพนี้ ใบหน้าของทุกคนก็ซีดเผือดอย่างยิ่ง!
[ผู้เปี่ยมเมตตาหลั่งเลือดจนหมดสิ้น แปรเปลี่ยนเป็นสายฝนอันชุ่มฉ่ำ...]
เวลานี้ทุกคนต่างนึกถึงข้อความบนประตูเลือด ก่อนที่พวกเขาจะก้าวผ่านเข้ามา
“ก่วงซิว...อยู่ในหมู่บ้านหรือเปล่า?”
พอเอ่ยถึงชื่อนี้ ไม่ใช่แค่ชายแว่นตากับจงฟางเท่านั้น แม้แต่หลิวเฉิงเฟิงก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทิ้งเงามืดในใจพวกเขาไว้อย่างหนัก!
“โธ่ พี่ชาย คิดให้ดีนะ ถ้าไอ้นั่นอยู่ข้างใน พวกเราเข้าไปก็ไม่ต่างจากแกะเดินเข้าปากเสือ!”
หนิงชิวสุ่ยไม่ได้ตอบในทันที หมู่บ้านตรงหน้าแทบทุกซอกทุกมุมถูกย้อมด้วยสีแดงฉานอันน่าสะพรึง!