เมื่อเอ่ยถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นที่เรือนหลอน ใบหน้าของไป๋เซียวเซียวก็เริ่มเปลี่ยนไป
มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หนิงชิวสุ่ยที่อยู่ด้านข้าง มองเห็นสีหน้าของไป๋เซียวเซียวแล้ว ก็อดรู้สึกอยากรู้ขึ้นมาไม่ได้ว่า เกิดอะไรขึ้นในเรือนหลอนเมื่อปีนั้น
ตามที่เขารู้จัก ไป๋เซียวเซียวเป็นผู้หญิงที่สุขุมและใจเย็นมาก เธอเคยเผชิญวิกฤตเป็นตายมาแล้วนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะมีประสบการณ์มากน้อยแค่ไหน แต่แค่สภาพจิตใจเพียงด้านเดียวก็นับว่าผู้คนธรรมดาเทียบไม่ติดเลย!
ทว่า ถึงแม้จะเป็นคนสุขุมเยือกเย็นอย่างไป๋เซียวเซียว แต่ตอนนี้กลับยังรู้สึกกลัว!
แต่พอหันไปมอง ไป๋เซียวเซียวกลับดูเหมือนไม่อยากเล่าเรื่องนั้นให้ชัดเจนนัก เพียงแต่พูดอ้อมแอ้มว่า:
“…หลังจากเหตุการณ์นั้น เรือนหลอนก็มีคนตายไปเกินครึ่ง…คนรุ่นเก่าตายกันเกือบหมด พวกเราจึงต้องขึ้นมารับตำแหน่งแทน และสืบทอดเจตจำนงของพวกเขา บางครั้งก็ต้องเข้าประตูเลือดอันตราย…เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ”
แม้ไป๋เซียวเซียวจะไม่ได้ระบุชัดเจนว่า เรื่องดังกล่าวคืออะไร แต่หนิงชิวสุ่ยก็พอจะเดาออกว่า มันน่าจะเกี่ยวกับชิ้นส่วนภาพปริศนาของเรือนหลอน
“พวกเขา…ทำไปเพื่อชิ้นส่วนภาพปริศนาชิ้นนั้นหรือ?”
ไป๋เซียวเซียวนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าในที่สุด
เธอถอนหายใจ
“ถ้าไม่ตั้งใจไล่ตามชิ้นส่วนภาพปริศนานี้จะเกิดอะไรขึ้น?”
หนิงชิวสุ่ยถามอีกคำถามหนึ่งที่เขาค่อนข้างกังวล