บทที่ 57 【หมู่บ้านฉีอวี่】ผู้เปี่ยมกรุณา
“ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้น”
ไป๋เซียวเซียวชี้ไปยังฝนเลือดที่อยู่ไกลออกไป ทุกคนเพ่งมองอย่างยากลำบาก ก่อนจะพบด้วยความตกตะลึงว่า บริเวณที่ฝนเลือดปกคลุมนั้นไม่ได้มีแค่หมู่บ้านเท่านั้น!
“หลังจากร่างทรงตาย ข้อจำกัดที่กักก่วงซิวไว้ก็ถูกยกเลิกไปทั้งหมด ความขุ่นเคืองของเขาเริ่มปะทุขึ้น ไม่ว่าเขาจะผ่านไปที่ไหน ที่นั่นก็จะเริ่มมีฝนเลือดตก!”
“แค่พวกเราใช้เส้นทางอื่นขึ้นไปยังศาลเจ้าเทพบนหลังเขาก็พอแล้ว”
หลิวเฉิงเฟิงถามด้วยความสงสัยว่า
“แต่ว่า พวกเราไม่ไปตามหาศพของพระผู้เปี่ยมกรุณาแล้วหรือ?”
“มีแค่หัวจะไปมีประโยชน์อะไร!”
ไป๋เซียวเซียวส่ายหน้า
“หาเจอแล้ว…พวกคุณตามฉันมาก็พอ!”
“กฎของประตูเลือดคงกักก่วงซิวไว้ได้ไม่นาน พวกเราต้องรีบแล้ว!”
ทุกคนพยักหน้า แล้วตามไป๋เซียวเซียวไปตามเส้นทางที่ก่วงซิวเคยผ่าน มุ่งหน้าสู่ศาลเจ้าเทพบนหลังเขาของหมู่บ้าน!
พวกเขาเดินกันอย่างรวดเร็ว
ถึงอย่างไร ก็ไม่มีใครรู้ว่ากฎของประตูเลือดที่ใช้จำกัดผีดุจะช่วยยื้อเวลาให้พวกเขาได้นานแค่ไหน…
ในเวลานี้ ก่วงซิวที่ซ่อนตัวอยู่ในฝนเลือดกลายเป็นดาบประหารที่แขวนอยู่เหนือศีรษะพวกเขา พร้อมจะฟาดลงมาได้ทุกเมื่อ!
เมื่อมาถึงเชิงเขาอีกครั้ง เลือดที่ไหลลงมาตามบันไดหินกลายเป็นลำธารเล็ก ๆ ไปแล้ว!
ทุกคนเหยียบย่ำลงไปบนสายน้ำนั้น เพียงพลาดนิดเดียวก็อาจลื่นล้มได้
“เร็วเข้า!”
พวกเขาวิ่งสะดุดล้มลุกคลุกคลานขึ้นไป พอมาถึงกลางเขา หนิงชิวสุ่ยเหลือบมองลงไปยังตีนเขา หัวใจก็พลันบีบรัด!