บทที่ 58 กลับมา
เมื่อไม่มีวิญญาณอาฆาตคอยรบกวนอีก ทั้งสามคนก็กลับมายังด้านนอกเกสต์เฮาส์ ท่ามกลางสายฝนเย็นฉ่ำที่เทกระหน่ำลงมา
ผ่านไปห้าวัน ทั้งสามกลับรู้สึกราวกับผ่านไปชั่วชีวิตหนึ่ง
พวกเขายังพอจำได้ว่า ตอนมาถึง ลานโล่งด้านนอกเกสต์เฮาส์มีเพื่อนร่วมทีมยืนอยู่สิบเอ็ดคน
แต่เพียงห้าวันสั้น ๆ ที่นี่กลับเหลือแค่พวกเขาสามคน ส่วนคนอื่นที่เข้ามาจากประตูเลือด... ล้วนตายอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้หมดแล้ว!
ความว่างเปล่าเงียบงันเช่นนี้ทำให้ทั้งสามรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
“เฮ้อ...”
หลิวเฉิงเฟิงถอนหายใจ สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
ในใจเขาเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย
เพราะหลิวเฉิงเฟิงรู้สึกว่า สาเหตุที่คนเหล่านี้ต้องเข้ามาในประตูเลือดบานนี้ มีความเกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างแยกไม่ออก
“โทษดวงพวกเขาไม่ดีเอง อย่าคิดมากเลย”
ราวกับเดาได้ว่าหลิวเฉิงเฟิงกำลังคิดอะไรอยู่ ไป๋เซียวเซียวจึงเอ่ยปลอบ
หลิวเฉิงเฟิงพยักหน้า
“จริงสิ พี่ไป๋ ทำไมพี่ถึงรู้ว่าชายแว่นตาคนนั้นเป็นพระ?”
ไป๋เซียวเซียวไหวไหล่
“จำได้ไหมว่าวันแรกที่มา นายเจออะไรบ้าง?”
หลิวเฉิงเฟิงลองนึกย้อนดู
เรื่องนั้นผ่านมานานพอสมควรแล้ว เพราะระหว่างทางพวกเขาประสบเรื่องราวมามากมาย รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ จึงถูกมองข้ามได้ง่าย
หลังจากนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง หลิวเฉิงเฟิงก็นึกขึ้นได้ว่าตอนเพิ่งเข้าไปในประตูเลือด เขาปรากฏตัวอยู่ที่เชิงเขาด้านหลัง
ตอนนั้นเขาเห็นกับตาว่ามีคนไร้หัวคนหนึ่งแฝงตัวปะปนอยู่ท่ามกลางผู้คน!
หลิวเฉิงเฟิงพลันเข้าใจขึ้นมา
“พวกเราสามคนไม่มีทางเป็น ‘ผู้เปี่ยมกรุณา’ แน่ ส่วน ‘ผู้เปี่ยมกรุณา’ ตัวจริงเดิมทีก็เป็นคนตายอยู่แล้ว ไม่มีทางตายซ้ำอีก ดังนั้นคนที่ตายไปก็ไม่มีทางเป็น ‘ผู้เปี่ยมกรุณา’ เช่นกัน”