บทที่ 56 【หมู่บ้านฉีอวี่】ฝนโลหิต
ทั้งห้าคนออกจากห้อง แล้วมุ่งหน้าไปยังปากหมู่บ้าน โดยมีหนิงชิวสุ่ยเป็นคนนำ
เขาจงใจไม่วิ่งเร็วเกินไป
หนิงชิวสุ่ยรู้ดีว่าฝนโลหิตอันน่าสะพรึงกลัวนี้สร้างแรงกดดันทางจิตใจให้ทุกคนอย่างมหาศาล ภายใต้แรงกดดันเช่นนี้ หากเขาซึ่งเป็นผู้นำชิงหนีไปก่อน ก็มีแต่จะทำให้คนอื่นยิ่งตื่นตระหนก ถึงตอนนั้นอาจเกิดเรื่องวุ่นวายที่ควบคุมไม่ได้ขึ้นมา
ในฐานะผู้นำ เขาต้องควบคุมจังหวะของตัวเองให้ดี ต่อให้ต้องเร่งฝีเท้า ก็ห้ามลนลานเด็ดขาด!
เมื่อไม่มีดวงตาที่ผีหญิงมอบให้คอยปกป้องจากฝนโลหิตบนฟ้า ทุกคนจึงต้องยกมือขึ้นบังเหนือดวงตา พยายามปัดป้องสายน้ำเลือดเหนียวข้นที่ตกลงมาจากฟ้า เพื่อให้พอมองเห็นทางข้างหน้า!
เมื่อพวกเขาวิ่งมาถึงถนนใหญ่กลางหมู่บ้าน หลิวเฉิงเฟิงก็ส่งเสียงร้องประหลาดออกมา
“wdnmd!”
หลังเสียงร้องประหลาดของเขาสิ้นสุดลง ทุกคนก็สังเกตเห็นความผิดปกติในหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว
ศพที่ถูกแขวนอยู่หน้าประตูบ้านแต่ละหลัง เดิมทีควรหันหน้าไปทางปากหมู่บ้านทั้งหมด ทว่าเวลานี้ไม่รู้ว่าพวกมันหันกลับมาตั้งแต่เมื่อไร ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มว่างเปล่า จ้องเขม็งมายังคนทั้งห้าที่อยู่กลางถนน!
ภาพตรงหน้าแทบทำให้จงฟางเสียสติ!
เธอกรีดร้องออกมา กุมศีรษะ แล้ววิ่งหนีไปอย่างลนลานในทิศทางที่ไม่รู้จัก…
ฝนโลหิตตกหนักมาก อีกทั้งยังมีหมอกบาง ๆ ลอยบดบังทัศนวิสัยของทุกคน
หนิงชิวสุ่ยแทบต้องอาศัยความทรงจำล้วน ๆ เพื่อนำทางไปยังปากหมู่บ้าน