บทที่ 59 ชิ้นส่วนภาพปริศนา
หนิงชิวสุ่ยจำหนังสือเล่มนี้ได้ มันคือของที่ค้นพบจากช่องลับใต้เตียงของร่างทรงคนนั้น!
“สิ่งของทั่วไปเอาออกมาจากประตูเลือดไม่ได้ หรือว่าหนังสือเล่มนี้จะเป็นวัตถุภูติผี?”
ดวงตาของเขาเป็นประกาย
ในประตูลำดับก่อนหน้า หนิงชิวสุ่ยได้ประจักษ์ถึงพลังของวัตถุภูติผีมาอย่างลึกซึ้งแล้ว
คนที่มีวัตถุภูติผีกับคนที่ไม่มีวัตถุภูติผี มีอัตราการรอดชีวิตหลังประตูเลือดแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!
หากในประตูลำดับก่อนหน้า ทั้งสามคนของหนิงชิวสุ่ยไม่มีวัตถุภูติผีติดตัว พวกเขาคงไม่รู้ว่าต้องตายไปกี่ครั้ง!
ประตูลำดับถัดไปของพวกเขาจะมาถึงในอีกหนึ่งสัปดาห์ หากหนิงชิวสุ่ยมีวัตถุภูติผีเพิ่มขึ้นอีกชิ้น โอกาสรอดชีวิตของเขาก็จะสูงมาก!
หลังจากพลิกดูอยู่พักหนึ่ง หนิงชิวสุ่ยก็เก็บหนังสือเล่มนี้ไว้ เขายังไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์อย่างไร คงต้องหาโอกาสลองดูอีกที
คืนหนึ่งผ่านไป เช้าวันต่อมา หลิวเฉิงเฟิงก็ตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อทำอาหารเช้าให้ทุกคน
ต้องยอมรับว่าฝีมือทำอาหารของเขาดีจริง ๆ เมื่อมีวัตถุดิบพร้อม เพียงข้าวต้มมันฝรั่งบดกับเนื้อไม่ติดมันหนึ่งชาม ก็เอาชนะใจเถียนซวินได้สำเร็จ
เด็กหนุ่มซดรวดเดียวไปสามชามใหญ่ ก่อนจะเรอออกมาแล้วเอนตัวลงบนโซฟา ลูบท้องกลมป่องของตัวเอง พลางหรี่ตาอย่างสบายใจ
“ไอ้หนวดเครา ฝีมือทำอาหารของคุณดีเกินไปแล้ว เป็นเชฟระดับกี่ดาวเนี่ย?”
“ทำงานอยู่ที่มิชลินหรือเปล่า?”
หลิวเฉิงเฟิงที่กำลังค่อย ๆ ดื่มข้าวต้ม หาวออกมาครั้งหนึ่ง ก่อนจะพูดพลางยิ้มตาหยี
“ผมน่ะเหรอ ข้างนอกผมไม่ได้ทำอาหารหรอก”