“ฮือ ๆ ๆ ... พูดง่ายนะ หมู่บ้านก็กว้างขนาดนี้ เราจะไปหาหัวกันยังไง ใครจะรู้ว่าหัวเขาถูกโยนไปไว้ที่ไหน...”
“ด้วยแรงแค่ห้าคนในตอนนี้ จะเป็นไปได้ยังไงที่จะหาหัวพระนั่นให้เจอภายในสองวัน...”
“ไม่มีทางเจอหรอก... พวกเราตายแน่... ฮือ ๆ ๆ ...”
ภายใต้การถูกบดขยี้จากความกลัวและสิ้นหวังอย่างรุนแรง จงฟาง เด็กสาวที่เดิมทีไม่กล้าได้กล้าเสียอยู่แล้ว อารมณ์เริ่มพังทลาย
ทุกคนเงียบงัน ไม่มีใครกล่าวโทษเธอ
อันที่จริงเด็กสาวคนนี้ให้ความรู้สึกกับพวกเขาไม่เลวเลย ถึงแม้จะขี้กลัวและร้องไห้ฟูมฟายอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่ว่าจะเป็นการไปหาตามสถานที่สำคัญ ๆ เพื่อหาเบาะแส หรือการขึ้นภูเขาด้านหลัง เธอไม่เคยย่อท้อ แม้จะกลัวมาก ก็พากันกัดฟันเดินหน้าตามชายแว่นตาไปตลอด
และสถานการณ์ในตอนนี้ ก็ไม่ควรตำหนิจงฟางจริง ๆ
“จงฟางพูดถูก ถ้าหากเราหากันไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมายแบบนี้ ไม่มีทางหาหัวของพระรูปนั้นเจอภายในสองวันหรอก”
หนิงชิวสุ่ยซึ่งเงียบกริบมาตลอด เอ่ยขึ้นในตอนนี้
“เรื่องหัวของพระรูปนั้น จะต้องมีเบาะแสชัดเจนบอกบอกไว้แน่นอน พวกเราจะต้องละเลยอะไรบางอย่างที่สำคัญมากไป...”
“ทุกคนลองคิดให้ดี ๆ!”
ภายในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง แม้จะไม่ค่อยหวังอะไร แต่ทุกคนก็ยังพากันนึกย้อนความพยายาม จากประสบการณ์ทั้งหมดหลังจากเข้าประตูเลือดมาจนถึงตอนนี้
มีอะไรที่ละเลยไปไหม?
ดูเหมือนจะไม่มี
ไม่เพียงไม่มีอะไรที่ละเลย กลับรู้สึกราวกับว่าห้าวันที่ผ่านมานี้พวกเขาไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
เป็นเช่นนี้เอง บรรยากาศห่อเหี่ยวก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นในความเงียบงันของทุกคน
สุดท้าย ณ ห้วงเวลาหนึ่ง หนิงชิวสุ่ยก็ควักลูกตาที่ผีหญิงหนังคนให้เขาออกมาอีกครั้ง