บทที่ 60 คำขอของเจาจิว
กลับมาถึงบ้านของตัวเองอีกครั้ง หนิงชิวสุ่ยก็ทำความสะอาดภายในบ้าน
เขาเช็ดกรอบรูปของอาจารย์อย่างพิถีพิถันจนสะอาด แล้ววางกลับไว้ที่เดิม
หลังจากทำความสะอาดครั้งใหญ่ หนิงชิวสุ่ยก็อาบน้ำ จากนั้นจึงกลับมานั่งในห้อง เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วตรวจดูข้อความที่ตัวตุ่นส่งมาให้
…
【โลงศพ ที่ทำการไปรษณีย์ตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับจดหมายฉบับนั้นไม่ได้เลย】
【หลังจากนั้นฉันติดต่อเพื่อนคนหนึ่งที่เก่งมากได้ ชื่อเจาจิว ดูเหมือนเธอจะพบเบาะแสบางอย่างแล้ว คุณว่างเมื่อไหร่บอกฉันได้ ฉันจะจัดให้พวกคุณได้พบกัน】
…
เมื่อเห็นข้อความในอีเมลฉบับนั้น หัวใจของหนิงชิวสุ่ยก็ไหววูบ
เขาใส่ใจจดหมายปริศนาสองฉบับนั้นมาตลอด รู้สึกเหมือนมีใครบางคนคอยจับตาดูเขาอยู่ลับ ๆ ความรู้สึกเหมือนถูกเฝ้ามองเช่นนี้ชวนอึดอัดอย่างยิ่ง หนิงชิวสุ่ยอยากสืบให้รู้โดยเร็วว่าคนที่ส่งจดหมายมาให้เขาเป็นใคร และต้องการทำอะไรกันแน่
ดังนั้นเขาจึงตอบตัวตุ่นกลับไปทันทีว่า
“อาทิตย์นี้ผมว่างได้ทุกเวลา”
สายตาเลื่อนไปหยุดที่ชื่อเจาจิว หนิงชิวสุ่ยขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วพยายามนึกทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง
เขาเคยได้ยินชื่อคนคนนี้มาก่อน
ไม่ว่าจะเป็นตัวตุ่นหรือเครื่องซักผ้า ต่างก็เคยพูดถึงคนที่ชื่อเจาจิวให้เขาฟัง
เพราะอาชีพพิเศษของเขา หนิงชิวสุ่ยจึงมีเพื่อนไม่มากนัก แต่เพื่อนทุกคนของเขาล้วนเป็นยอดฝีมือในแวดวงของตัวเอง
เครื่องซักผ้าเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของหนิงชิวสุ่ย แต่ทั้งคู่ไม่ค่อยได้ติดต่อกัน เพราะนอกจากจะช่วยหนิงชิวสุ่ยจัดการเรื่องส่วนตัวบางอย่างแล้ว เครื่องซักผ้ายังทำงานให้กองทัพด้วย