ไป๋เหยาประคองใบหน้าเขาไว้ แล้วจงใจขยี้แรง ๆ เขาไม่โกรธ กลับหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขเสียอีก
เขามักจะดูโง่ ๆ อยู่บ่อยครั้ง แม้แต่โจทย์คณิตศาสตร์ง่าย ๆ ก็ยังทำไม่ได้ การบวกลบพื้นฐานก็เป็นเธอที่สอนให้ จนชวนให้สงสัยว่าถ้ามีลูกกับเขา ไอคิวที่น่าเป็นห่วงนี่จะถ่ายทอดไปถึงรุ่นลูกหรือเปล่า แต่ทุกครั้งเขากลับมีความสุขได้ง่าย ๆ เพียงเพราะการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ
ช่างเป็นคนที่พอใจอะไรง่ายจริง ๆ
เพราะอย่างนั้น เรื่องไอคิวที่น่าเป็นห่วงของเขาก็พักไว้ก่อนแล้วกัน
แย่แล้ว ไป๋เหยารู้สึกเหมือนตัวเองจะติดความโง่ของเขามาด้วย
เสิ่นจี้เห็นไป๋เหยาทำหน้ากลุ้มใจ ทั้งยังถูกเธอขยี้แก้มอยู่ จึงถามเสียงอู้อี้ว่า “เหยาเหยา เป็นอะไร?”
ไป๋เหยาทิ้งตัวลงแนบหลังเขา พูดอย่างหดหู่ว่า “ฉันรู้สึกว่าพวกเรากำลังจะกลายเป็นคู่รักหน้าโง่แล้ว”
เสิ่นจี้ปลอบเธอว่า “เหยาเหยาสอบได้ที่หนึ่งทุกครั้ง ไม่โง่เลยสักนิด”
ไป๋เหยากลับมามีชีวิตชีวาทันที “ดีมาก คุณหนูคนนี้ฉลาดจะตาย ถ้าฉันโง่ล่ะก็ โลกนี้คงไม่มีคนฉลาดแล้ว”
เสิ่นจี้พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ เหยาเหยาฉลาดที่สุดในโลก”
ไป๋เหยาบีบแก้มเขา “พอดีเลย นายจะได้มาเติมเต็มส่วนที่ขาด”
เสิ่นจี้ใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจความหมายแฝงของเธอ เขาเม้มปากแล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า “ฉันก็ไม่ได้โง่”
ไป๋เหยาถามยิ้ม ๆ ว่า “ห้าบวกห้าเท่ากับเท่าไหร่?”