ช่วงนี้ภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยความหวาดผวา สาเหตุอื่นใดไม่ใช่ นอกจากมีเรื่องลี้ลับสารพัดแพร่สะพัดออกมา
เพราะข่าวลือแพร่กระจายจนเกินเลยไปทุกที ผู้อำนวยการโรงเรียนจึงจำต้องใช้การชุมนุมครั้งนี้อบรมสั่งสอนนักเรียน แต่ไม่ว่าผู้อำนวยการจะพูดจนน้ำลายกระเซ็นอยู่บนเวทีแค่ไหน นักเรียนที่ยืนอยู่ด้านล่างก็ยังมีความคิดเป็นของตัวเอง
การชุมนุมแบบนี้ ย่อมมีนักเรียนกระซิบคุยกันอยู่ด้านล่างเป็นธรรมดา
ลู่เสี่ยวหรันเป็นคนรู้ข่าวไว เธอยืนอยู่ข้างไป๋เหยาแล้วกระซิบว่า “เหยาเหยา รู้ไหมว่าช่วงนี้กู่เยเชอแปลก ๆ ไปนะ”
ไป๋เหยาถามว่า “เขาเป็นอะไรไป”
ลู่เสี่ยวหรันบอกว่า “สองสามวันนี้เขาเอาแต่พูดว่าตัวเองเจอผี แถมยังได้รับโทรศัพท์แจ้งล่วงหน้าถึงความตายอีก ตอนนี้เลยเอาแต่หลบอยู่ในห้อง ไม่กล้าออกมาเลย”
ไป๋เหยาไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ “อย่าคิดว่าทำตัวแบบนี้แล้วจะหนีการลงโทษพ้นนะ”
ลู่เสี่ยวหรันพูดต่อว่า “แล้วก็มีนักเรียนหายตัวไปอีกคนในห้องของรุ่นน้องด้วยล่ะ”
ไป๋เหยาหาวหวอด ก่อนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ข่าวที่มีองค์ประกอบไม่ครบทั้งหกข้อแบบนี้ ปกติแล้วความน่าเชื่อถือก็ยังต้องตรวจสอบกันอีกนาน”
ลู่เสี่ยวหรันคิดว่าไป๋เหยาช่างใจกล้าเกินคนทั่วไป ไม่อย่างนั้นคนธรรมดาได้ยินข่าวพวกนี้ อย่างน้อยก็คงรู้สึกขนลุกอยู่บ้าง แต่ไป๋เหยากลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
การชุมนุมจบลง ทุกคนก็แยกย้ายกันไป
ระหว่างทางกลับ ลู่จือจือเผลอชนเข้ากับใครคนหนึ่ง โชคดีที่อีกฝ่ายทรงตัวได้ดีและประคองเธอไว้ทัน เธอจึงไม่ล้มลง