เพราะเพิ่งออกกำลังกายกันอย่างเต็มที่ไปไม่นาน ไม่ว่าจะตัวเขาหรือบนเตียงก็อบอวลไปด้วยกลิ่นของเธอ เขาหลับตาลงอย่างมีความสุข มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ ท่าทางที่โอบเธอไว้ในอ้อมแขนเช่นนี้ดูราวกับมังกรร้ายกำลังปกป้องสมบัติของตนเองไม่มีผิด
ไป๋เหยายังคงพึมพำ “นักท่องเที่ยวที่มาคราวก่อนเหมือนจะพักกันแค่สี่ห้าวันก็กลับไปหมดแล้ว ฉันบอกพวกเขาไว้แล้วด้วยว่าตอนกลับจะมอบของที่ระลึกของเมืองให้ แต่ตอนจากไปพวกเขาก็ไม่บอกฉันสักคำ หรือว่าไม่พอใจเมืองของเรากันนะ?”
เสวียเหยียนพึมพำ “จะไม่พอใจได้ยังไง?”
ไป๋เหยาเองก็ไม่เข้าใจ “นั่นสิ จะไม่พอใจได้ยังไง?”
คนในเมืองทุกคนล้วนอบอุ่นและใจกว้าง ตอนที่เธอกับเสวียเหยียนหมั้นกัน ทุกคนต่างมาช่วยงาน แถมยังนำของขวัญมาให้ด้วย ต้าตงมอบสร้อยข้อมือเขี้ยวสัตว์ให้เส้นหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นของที่ระลึกซึ่งบรรพบุรุษของเขาทิ้งไว้ตั้งแต่สมัยล่าสัตว์ ส่วนเถียวเถียวกับพ่อมอบรูปปั้นขี้ผึ้งชายหญิงที่ทำด้วยมือ ดูสมจริงราวกับมีชีวิต
เด็ก ๆ ที่เธอสอนต่างก็มอบของขวัญให้เช่นกัน ฮวาฮวาเป็นลูกของเจ้าของร้านดอกไม้ ตั้งใจนำดอกไม้ที่ปลูกด้วยมือตัวเองมามอบให้หนึ่งกระถาง ดอกนั้นดอกใหญ่ สีแดงสดบานสะพรั่ง ตอนนี้ก็ยังวางอยู่ในห้องรับแขก
ของขวัญที่พวกเขามอบให้ไม่ได้มีราคาแพงในแง่ของเงินทอง แต่ความตั้งใจดีเช่นนี้ใช้เงินซื้อไม่ได้ ไป๋เหยาสัมผัสได้ถึงความใส่ใจของพวกเขา จึงนึกได้ว่าคนในเมืองคงต้อนรับนักท่องเที่ยวอย่างอบอุ่นและใจกว้างไม่แพ้กัน
มีเพียงข้อเสียอย่างเดียว คือการคมนาคมที่นี่ไม่สะดวก นักท่องเที่ยวที่มาแล้วจึงไม่กลับมาเป็นครั้งที่สอง