ดึกมากแล้ว ในที่สุดไป๋เหยาก็ได้กินมื้อเย็นสักที จะเรียกว่ามื้อดึกก็ได้เหมือนกัน อาหารทั้งหมดเป็นฝีมือเสวียเหยียน เธอแค่นั่งกินอย่างสบายใจก็พอ
ตอนเสวียเหยียนออกมาจากห้องครัว ไป๋เหยาก็นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเก้าอี้แบบไม่สนภาพลักษณ์ ความเบื่อทำให้เธอบังเอิญเจอนิยายเรื่องหนึ่งเข้า นิยายเรื่องนี้กำลังดังมาก แต่ยิ่งอ่านคิ้วของเธอก็ยิ่งขมวดแน่น
นี่เป็นนิยายที่มีกลิ่นอายสยองขวัญอยู่บ้าง คนกลุ่มหนึ่งถูกพาตัวมายังเมืองเล็ก ๆ อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว และถูกบังคับให้เข้าร่วมเกมเอาชีวิตรอด ตอนกลางวันเมืองนี้สงบเรียบร้อยดี แต่พอตกกลางคืนก็เต็มไปด้วยอันตราย ไม่ว่าจะเป็นฆาตกรหรือสัตว์ประหลาดกินคน ต่างก็ออกมาเพ่นพ่านกันหมด
ในยามที่ผู้รอดชีวิตต่างหวาดผวาและพยายามทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตรอด กลับมีคนคนหนึ่งที่เป็นข้อยกเว้น
คนนั้นก็คือนางเอก นางเอกน่ารักนุ่มนิ่ม พอตื่นขึ้นมาก็ผูกติดกับระบบ ไม่ใช่แค่ระบบที่เอ็นดูเธอเป็นพิเศษ ขอเพียงเธอออดอ้อนเสียงหวาน ต่อให้เป็นผีหรือสัตว์ประหลาดก็ยังใจอ่อนกับเธอ
แน่นอนว่าเหล่าผู้รอดชีวิตที่ไม่ชอบเธอล้วนตายอย่างน่าอนาถ โดยเฉพาะเพื่อนผู้หญิงที่แตกหักกับเธอ กระทั่งศพยังไม่เหลือ
แต่พอนางเอกร้องไห้กระจองอแงออดอ้อน ผีที่เพิ่งฆ่าคนไปหยก ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีทันที เรียกเธอว่าเจ้าหญิงน้อยอย่างเอ็นดู
ไป๋เหยาอ่านต่อไม่ไหว จึงกดออกจากหน้าหนังสือแล้วเหลือบมองชื่อเรื่องอีกครั้ง — “อาศัยร้องไห้กระจองอแง จนบอสผีเอ็นดูและรักฉันสุดหัวใจ”