เดิมทีผู้หญิงปั่นจักรยานพาผู้ชายไปไหนมาไหนก็เป็นภาพที่พบเห็นได้ไม่บ่อยอยู่แล้ว ยิ่งผู้หญิงคนนั้นสวยเกินไป ส่วนผู้ชายกลับแผ่กลิ่นอายห่อเหี่ยวเกียจคร้าน นั่งห่อตัวอยู่บนเบาะหลังในท่าทางทั้งน่าสงสารทั้งน่าขัน แถมยังดูไม่เข้ากับเธอเลยสักนิด จึงยิ่งดึงดูดสายตาผู้คน
เพราะในใจของคนจำนวนมาก ผู้หญิงสวยย่อมต้องเลือกคู่ครองที่มีดีเหนือคนทั่วไป ไม่ก็หล่อเหลาเอาการ ไม่ก็ร่ำรวยมีฐานะ
แต่ผู้ชายที่สวมชุดดำทั้งตัวคนนี้กลับดูธรรมดาเสียจนคงกลืนหายไปในฝูงชนได้ง่าย ๆ ไม่มีอะไรน่าดึงดูดเลย แล้วผู้หญิงอย่างไป๋เหยาจะมาชอบเขาได้อย่างไร?
ไป๋เหยายังคงกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับเสวียเหยียน โดยไม่ทันสังเกตว่ามีคนจากทางโรงแรมกำลังมองเธออยู่ พอถึงหน้าคณะกรรมการชุมชน เธอก็กดเบรกแล้ววางเท้าทั้งสองข้างลงบนพื้น ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังฉวยจังหวะที่ตัวไถลตามแรงเฉื่อยแนบชิดแผ่นหลังเธอ มือข้างหนึ่งโอบเธอไว้แน่น
หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังตัดแต่งต้นไม้ดอกไม้อยู่หน้าประตู พอเห็นไป๋เหยามาถึงก็รีบเงยหน้าขึ้นทักทายอย่างกระตือรือร้น “ครูไป๋ มาส่งแฟนที่ทำงานอีกแล้วเหรอคะ!”
เธอเป็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาใจดี ทั้งยังมีน้ำใจมากด้วย เสวียเหยียนเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านและไม่มีประสบการณ์ทำงานเลยสักนิด แต่เธอก็ยังเต็มใจให้โอกาสเสวียเหยียนได้ทำงาน เพราะอย่างนั้นตอนนี้เขาจึงมีงานให้ฝึกฝนตัวเอง
ไป๋เหยายิ้มแล้วพูดว่า “ป้าจาง วันนี้ก็ต้องรบกวนให้ช่วยดูแลเขาด้วยนะคะ ถ้าเที่ยงนี้เขาไม่ยอมกินข้าวดี ๆ ช่วยบอกฉันด้วยนะคะ”