ทุกคนในกลุ่มไม่กล้าขยับ จนเจียง ซวนเอ่ยว่าให้ต่อแถวลงจากรถ ทุกคนถึงค่อย ๆ ลงจากรถอย่างอืดอาด
บัดนี้เป็นเวลาโพล้เพล้ เมืองที่เต็มไปด้วยอาคารสีขาวดูอบอุ่นงดงามภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น หากก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้เห็นกับตาบนรถว่ามีคนสองคนตายไปเช่นนั้น คงคิดว่าตัวเองมาเที่ยวจริง ๆ
“ครูไป๋! หนูกับพ่อออกไปขับรถทำงาน แต่หนูก็อ่านหนังสือแล้วก็ทำการบ้านเรียบร้อยนะคะ!”
เด็กหญิงผมเปียสองข้างลากผู้หญิงคนหนึ่งพลางพูดจ้อไม่หยุด เธอเงยหน้ามองผู้หญิงคนนั้น ดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น “แถมหนูยังท่องบท ‘อิ่งหลิว’ ได้หมดแล้วด้วย! พรุ่งนี้หนูเขียนตามคำบอกได้เต็มคะแนนแน่นอน!”
ผู้หญิงคนนั้นหยิบดอกกุหลาบที่บานสะพรั่งดอกหนึ่งจากช่อกุหลาบแดงในอ้อมแขน แล้วยื่นให้เด็กหญิง “เถียวเถียวเก่งมาก พรุ่งนี้ครูจะเอาขนมมาให้กินนะ”
คนที่ลงจากรถเห็นเพียงแผ่นหลังเพรียวบางของผู้หญิงคนนั้น เสียงของเธอไพเราะมีชีวิตชีวา ยิ่งตอนปลอบเด็กก็ยิ่งอ่อนโยน
เด็กหญิงที่ชื่อเถียวเถียวรับดอกไม้ไป ในใจก็ยิ่งเบิกบานดีใจ เธอกอดเอวผู้หญิงคนนั้นแล้วถูไถไปมา รอยยิ้มสดใส
คนที่ลงจากรถมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกพร่าเลือนอยู่บ้าง เด็กหญิงที่ไร้เดียงสาและร่าเริงเหมือนเด็กธรรมดาคนนี้ เป็นคนเดียวกับที่เมื่อครู่นี้บนรถเก็บกวาดเศษซากเนื้อมนุษย์โดยไม่สะทกสะท้านจริงหรือ?
เวลานี้ ผู้หญิงในชุดกระโปรงยาวสีเขียวลายดอกไม้ก็หันกลับมา “พวกคุณเป็นนักท่องเที่ยวที่เพิ่งมาใหม่หรือคะ?”
ชั่วขณะที่เห็นหน้าตาของเธอชัดเจน แววตาของทุกคนก็ฉายความตะลึงในความงาม
ริมฝีปากแดง ผิวขาวดุจหิมะ เครื่องหน้าประณีต ดวงตาคู่นั้นราวกับประดับด้วยแสงดาวระยิบระยับ เมื่ออาบไล้ด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็น ชุดกระโปรงยาวสีเขียวลายดอกไม้ขับเน้นรูปร่างของเธอได้เป็นอย่างดี เอวบาง ข้อเท้าที่โผล่พ้นชายกระโปรงก็เรียวเล็ก ชวนให้คนอยากประคองไว้ในมือ
ช่อกุหลาบที่เธอกอดอยู่ในอ้อมแขนสดสวยชุ่มฉ่ำ แต่กลับยิ่งขับให้เธอดูงดงามเจิดจ้ายิ่งขึ้น