เงาร่างนั้นหัวเราะอีกครั้ง “วันนี้ฉันอารมณ์ดี ไม่ต้องให้เธอจ่ายค่าตอบแทนแล้ว ฉันจะถามคำถามง่าย ๆ แค่ข้อเดียว ถ้าเธอตอบได้ ฉันจะทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริง”
มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?
ซ่งหมิงเงยหน้าขึ้นอย่างคาดหวัง “คำถามอะไร?”
“คนคนหนึ่งมีมือสองข้าง มีขาสองข้าง งั้นสองบวกสองเท่ากับเท่าไหร่?”
คำถามง่ายขนาดนี้เชียวเหรอ?
ซ่งหมิงตอบออกมาทันที “สองบวกสองเท่ากับสี่!”
อีกฝ่ายหัวเราะ “ผิด”
ซ่งหมิงชะงัก “ผิดเหรอ?”
ท่ามกลางความมืด เงาร่างข้างหน้าต่างหัวเราะ “สองบวกสองก็เท่ากับสามได้เหมือนกันนี่”
ขณะที่ซ่งหมิงยังมึนงง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเย็นวาบตรงต้นขาขวา ร่างเอียงวูบ ก่อนจะล้มคว่ำลงบนพื้น
ในเงามืด เขาเห็นขาข้างหนึ่งแยกออกจากร่าง ราวกับตุ๊กตาที่ถูกฉีกจนแตกเป็นชิ้น ๆ
เขาได้กลิ่นคาวเลือดของตัวเอง ซ่งหมิงนอนอยู่ในแอ่งเลือด กว่าจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นก็สายไปแล้ว รูม่านตาเบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้าน
เงาร่างสีดำค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ “แน่นอน สองบวกสองก็เท่ากับสองได้เหมือนกัน”
เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้นหลายครั้ง ขาซ้ายของเขาค่อย ๆ แยกออกจากร่างในท่าทางประหลาด ผิวหนังและเนื้อถูกฉีกก่อน จากนั้นกระดูกจึงหักตาม
วิธีที่เชื่องช้าเช่นนี้ยิ่งเพิ่มความหวาดกลัวให้มากขึ้น
ซ่งหมิงกรีดร้อง แต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ เมื่อเงาร่างนั้นเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นไหม้ก็ยิ่งชัดเจน อากาศร้อนระอุจนผิวหน้าของเขาพองเป็นตุ่มน้ำ
“ตอนคิดถึงเหยาเหยาของฉัน เธอเคยใช้มือข้างนี้แอบทำอะไรกับตัวเองหรือเปล่า?”