ปู้จงเหยาไม่เคยวิ่งเต็มฝีเท้ามาก่อน แม้แต่ในคาบเรียนพลศึกษา เธอก็ยังหาทางหลบการวิ่งได้เสมอ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอวิ่งสุดชีวิต มุ่งไปข้างหน้าด้วยจุดหมายเดียวในใจ
เมื่อมาถึงห้องฉาย เธอก็ยกเท้าขึ้นเตะประตูโดยไม่ทันคิด แต่ในจังหวะเดียวกัน ประตูกลับเปิดออกจากด้านใน เท้าของเธอจึงเตะเข้ากลางตัวนักเรียนชายที่กำลังจะออกมาพอดี
กู่เยเชอยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกเตะล้มลงกับพื้น เขากุมบริเวณใต้เอวเหนือช่วงต้นขา ราวกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแตกกระจาย
“กู่เยเชอ!” ปู้จงเหยานั่งยอง ๆ คว้าไหล่เขาแล้วเขย่าอย่างบ้าคลั่ง “เธอหมายความว่ายังไง ไล่ฉันไปเพื่อจะได้ไปตายคนเดียวหรือไง!”
“พูดสิ!”
“อย่าเอาแต่เงียบสิ!”
“กู่เยเชอ!”
เสียงเด็กสาวดังมาจากข้าง ๆ “เอ่อ…ให้เขาพักหายใจก่อนแล้วค่อยพูดไม่ได้เหรอ? ดูเหมือนเขาจะถูกเธอเขย่าจนตายแล้วนะ”
ปู้จงเหยาหยุดมือ แล้วมองกู่เยเชออีกครั้ง เขาหน้าซีดเพราะเจ็บตรงจุดที่พูดออกมาไม่ได้ แถมยังถูกปู้จงเหยาจับไหล่เขย่าไปมา จนเวียนหัวตาลาย อีกนิดเดียวก็แทบจะน้ำลายฟูมปากแล้ว
ปู้จงเหยารีบปล่อยมือ
เสียง “ตุบ” ดังขึ้น ร่างของกู่เยเชอหมดแรงล้มไปด้านหลังอีกครั้ง เสียงกระแทกพื้นทำให้คนที่อยู่ข้าง ๆ ยังรู้สึกเจ็บแทน
กู่เยเชองอตัวขดอยู่กับพื้น พักอยู่นานกว่าจะพูดด้วยเสียงอ่อนแรงว่า “ผมไม่ได้ถูกนางผีฆ่าตาย แต่กำลังจะถูกคุณฆ่าแทน…ปู้จงเหยา คุณยังอยากมีความสุขไปตลอดชีวิตหรือเปล่า?”