ไป๋เหยาแกล้งหยอกเขาอีก “ถ้าเขาเห็นคุณกินเยลลี่แช่แข็งแล้วอยากกินบ้างจะทำยังไง?”
เสวียเหยียนรู้สึกเจ็บปวดใจจนแทบทนไม่ไหว ราวกับกำลังเฉือนเนื้อจากตัวเอง เขาพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ถ้าไม่ใช่รสสตรอว์เบอร์รี ผมแบ่งให้เขานิดหน่อยก็ได้”
ไป๋เหยากลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ นิ้วของเธอจิ้มแก้มเขาเบา ๆ “คุณนี่โง่จริง ๆ ไม่รู้จักหลบไปแอบกินขนมคนเดียวหรือไง?”
ดวงตาดำขลับของเสวียเหยียนเป็นประกาย เขามองเธออย่างยินดี “เหยาเหยา คุณฉลาดจัง!”
ในที่สุดเขาก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ไป๋เหยายังต้องกลับไปโรงเรียน เสวียเหยียนที่กลับมามีกำลังใจแล้วเดินออกจากบ้านไปกับเธอ พอถึงทางแยกที่ต้องแยกกัน ไป๋เหยาก็หันกลับไปมองเขา
เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม จ้องเธอตาไม่กะพริบ พอเห็นเธอมองกลับมา หางตาของเขาก็โค้งขึ้น เผยรอยยิ้มไร้เดียงสาให้เธอ
ไป๋เหยาพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “ฉันจะลางานให้คุณ วันนี้ไม่ต้องไปคณะกรรมการชุมชนแล้ว ไปนั่งเป็นเพื่อนฉันที่โรงเรียนทั้งบ่ายนะ ฉันเลิกงานตอนสี่โมง แล้วเราค่อยไปจดทะเบียนสมรสกัน”
เสวียเหยียน “ทะเบียนสมรส?”
ไป๋เหยา “เรามีลูกกันแล้ว ถ้ายังไม่แต่งงานก็ดูไม่เข้าท่าใช่ไหม? ไม่ต้องจัดงานแต่งก็ได้ แต่ต้องจดทะเบียนนะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวลูกก็ต้องแจ้งทะเบียนบ้านด้วย! อีกอย่าง พอจดทะเบียนสมรสแล้ว เราก็เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย”
ดวงตาของเสวียเหยียนเป็นประกายระยิบระยับขึ้นมาทันที เขารีบเดินเข้ามาจับมือที่ไป๋เหยายื่นให้ รอยยิ้มยินดีแต้มอยู่ทั่วใบหน้า “อืม ผมจะไปจดทะเบียนกับเหยาเหยา!”
ไป๋เหยาจูงมือเขาเดินไปช้า ๆ “ไปถึงโรงเรียนแล้วต้องเป็นเด็กดีนะ ห้ามก่อเรื่อง”
เสวียเหยียนตอบว่า “ผมจะเป็นเด็กดีมาก ๆ ไม่ก่อเรื่องแน่นอน”
พอถึงโรงเรียน วินาทีที่เสวียเหยียนก้าวเข้าห้องพักครู สีหน้าของครูหลายคนในนั้นก็ดูซับซ้อนและบึ้งตึงขึ้นมาทันที
ไป๋เหยาให้เสวียเหยียนนั่งที่เก้าอี้ของเธอ ก่อนจะขอโทษครูอู๋ที่ช่วยเฝ้าห้องให้ช่วงพักกลางวัน จากนั้นก็พูดอย่างเขินอายว่า “พอเลิกเรียนแล้วฉันต้องไปทำธุระกับเสวียเหยียน เลยให้เขามารอที่นี่ จะได้กลับพร้อมกันค่ะ”