เธอทำตัวกับเขาอ่อนโยนเกินไป
เสวียเหยียนยิ่งรู้สึกเกลียดตัวเองมากขึ้น เขาซุกหน้าลงในซอกคอของเธอ ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นกายของเธอ เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย “เหยาเหยา ผมไม่ดีเลยสักนิด เธอรักและทะนุถนอมผมขนาดนี้ แต่ผมกลับทำให้เธอเป็นห่วงอยู่เรื่อย ผมรู้ว่าไม่ควรหึงเด็ก แต่ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริง ๆ……”
ไป๋เหยาลูบกระหม่อมเขาเบา ๆ เส้นผมสีดำนุ่มมือ ทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบลงตาม “เสวียเหยียน ในใจฉัน ไม่มีใครในโลกนี้เทียบเธอได้เลย”
เสียงเขาอู้อี้ “รวมถึงเด็กด้วยเหรอ?”
ไป๋เหยาหัวเราะออกมา “แน่นอน รวมถึงเด็กด้วย เธอคือคนที่สำคัญที่สุดในใจฉันตลอดไป”
เสวียเหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใช้แก้มถูไถแก้มเธอเบา ๆ คลอเคลียและจูบเธอด้วยความอาลัยรัก ไม่ว่าคำพูดของไป๋เหยาจะเป็นเพียงคำปลอบใจเขาหรือไม่ แค่ได้ยินคำนี้จากเธอ เขาก็ควรพอใจแล้ว
แต่ไป๋เหยาไม่ได้พอใจง่าย ๆ อย่างนั้น
เธอประคองใบหน้าเขาไว้ ในความมืดเธอมองสีหน้าเขาไม่ชัด แต่รู้ว่าเขามองเห็นเธอ ดังนั้นแววอ่อนโยนบนใบหน้าจึงแฝงความจริงจัง “เดิมทีฉันตั้งใจว่าจะรอเลิกงานวันนี้แล้วค่อยคุยกับเธอให้ดี ที่ฉันไม่ทันสังเกตว่าเธอกลัวและกังวล เป็นความผิดของฉันเอง งั้นตอนนี้เรามาคุยกันให้ดีเลย”
ไป๋เหยาบอกว่า “นั่งดี ๆ ห้ามเอนตัว”
เสวียเหยียนเชื่อฟัง นั่งหลังตรงทันที น่าเสียดายที่ในความมืดเธอมองไม่เห็นท่าทางนั่งตัวตรงเรียบร้อยของเขา ไม่อย่างนั้นเธอคงชมเขาให้เต็มที่แน่