เถียนซูซูเดินออกจากโรงแรม พอได้สติก็พบว่าตัวเองหลงทางเสียแล้ว ความกลัวทำให้เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม
โชคดีที่เธอมีระบบ
ระบบช่วยบอกทาง พาเธอหลบเลี่ยงอันตรายและเดินกลับมาเรื่อย ๆ แต่เมื่อถึงทางข้างหน้าก็ไปต่อไม่ได้ เพราะมีคนงานรักษาความสะอาดอยู่ตามเส้นทาง ตามกฎที่ระบุไว้ เธอต้องหักกุหลาบหนึ่งดอกมอบให้คนงานรักษาความสะอาด จึงจะเดินกลับไปได้
และตอนนี้ กุหลาบดอกเดียวที่เหลืออยู่กลับอยู่ข้างชายชุดดำคนนั้น
เถียนซูซูยังจำภาพตอนเสวียเหยียนฆ่าคนได้ เธอกลัวเสวียเหยียน จึงต้องรวบรวมความกล้าอย่างมากกว่าจะกล้าเดินออกไปถามด้วยท่าทีน่าสงสารว่า “ดอกนั้น...ให้ฉันได้ไหม”
พอชายหนุ่มเงยหน้ามองมา ร่างของเธอก็สะดุ้งหดเกร็ง
ไม่เป็นไรหรอก
เถียนซูซู เธอต้องกล้าหาญเข้าไว้
เธอคอยให้กำลังใจตัวเองในใจไม่หยุด ถึงได้ยับยั้งตัวเองไม่ให้ถอยหนีไปเสียก่อน
เถียนซูซูพูดต่อเสียงเบา “ฉันต้องการดอกนั้นจริง ๆ นะคะ คุณช่วยเก็บดอกนั้นไว้ให้ฉันได้ไหม ฉัน...ฉันจะขอบคุณคุณอย่างดีแน่นอน!”
ทั้งที่กลัวเสียขนาดนั้น แต่ก็ยังสุภาพขนาดนี้ เจ้าตัวน้อยขี้อ้อนพยายามฝืนทำใจกล้า น่ารักเสียจนปฏิเสธไม่ลง
ชายหนุ่มทางนั้นแสยะยิ้ม “ได้สิ เข้ามานี่”
ดวงตาที่ชุ่มน้ำตาของเถียนซูซูเปล่งประกายงดงาม เธอค่อย ๆ ขยับเข้าไปทีละก้าว
ระบบพลันตะโกนขึ้นมา “ไม่ชอบมาพากล! รีบหนีเร็ว!”
ฝีเท้าของเถียนซูซูชะงักไป แต่ก็สายเกินไปแล้ว เธอเข้ามาอยู่ในเขตอันตรายเสียแล้ว เธออยากวิ่งหนี ทว่ากลับรู้สึกได้ว่ามีคนคว้าแขนของเธอไว้
ผิวของเธอบอบบางนุ่มนวล แขนเล็ก ๆ ยังไม่ใหญ่พอให้ชายหนุ่มกำได้เต็มมือด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกครั้งนี้ต่างจากตอนถูกผู้ชายคนอื่นจับแขน เธอรู้สึกถึงความเย็นเยียบและความเจ็บปวด