เจียง ซวน ออกตามหาอยู่นอกโรงแรมนานที่สุดเท่าที่จะนานได้ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเถียนซูซู เขาเริ่มกังวล เพราะเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย และเถียนซูซูก็อ่อนแอเหลือเกิน หากพลาดเพียงนิดเดียว เธออาจต้องเสียชีวิต
แต่เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืด เจียง ซวน ก็คิดว่าเถียนซูซูอาจกลับโรงแรมไปเองแล้ว จึงเดินกลับมา ทว่าเรื่องที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ เถียนซูซูยังคงไม่กลับมา
ตอนนี้เจียง ซวน เริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดีแล้ว
อิง หวนเหมียนอยู่ในห้องของตัวเอง ส่วนชาไลน์นั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาในห้องโถง เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเจียง ซวน เขาก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “เถียนซูซูน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนั้น จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้ล่ะ? คนที่ออกไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนต่างหาก ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา”
คนที่เขาพูดถึงคือชายแว่นกับชายหัวล้าน
เจียง ซวน ขมวดคิ้ว ก่อนหน้านี้เขาเตือนคนพวกนี้แล้วว่าอย่าเดินเพ่นพ่าน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเขาเลย
จังหวะนั้นเอง มีเงาคนเดินเข้ามาจากประตู
ชาไลน์เหลือบมอง “คนที่คุณเป็นห่วงกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ?”
เจียง ซวน หันกลับไปมอง เป็นเถียนซูซู เขาเดินเข้าไปหาแล้วถามว่า “คุณเถียน ไปไหนมาครับ?”
เถียนซูซูหน้าซีดเซียว ฝีเท้าก็ไม่มั่นคงนัก เจียง ซวน ยื่นมือไปประคอง แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อสัมผัสได้ว่าผิวของเธอเย็นเฉียบ ทว่าเถียนซูซูกลับชักมือหนีอย่างรวดเร็ว