วันนี้ไม่ใช่วันดี ๆ สำหรับเถียนซูซู อันที่จริง สำหรับคนอื่นแล้ว การขึ้นรถบัสที่มุ่งหน้ามายังเมืองแห่งนี้ก็หมายถึงการก้าวเข้าสู่อันตราย ทว่าเถียนซูซูเป็นข้อยกเว้น
ไม่ว่าคนอื่นจะเผชิญเรื่องน่าสะพรึงกลัวมามากเพียงใด หรือมีคนตายไปกี่คน มีเพียงเธอที่ไม่เคยประสบทั้งอันตรายและความสยองขวัญ
จนกระทั่งเช้าวันนี้ เธอเห็นกับตาว่ามีศพนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง
ที่เกินไปกว่านั้นคือ ชาไลน์ยังจงใจปลุกปั่นกระแส พยายามใส่ร้ายว่าเธอฆ่าคน เพียงเพราะเธอไม่ตอบรับคำสารภาพรักของชาไลน์ ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นจึงเปลี่ยนจากรักเป็นแค้นเธอเสียแล้ว ก่อนหน้านี้เธอถือว่าชาไลน์กับอิง หวนเหมียนเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของตัวเอง นับว่าเธอตาบอดจริง ๆ
ที่ทำให้เถียนซูซูประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เธอบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างอิง หวนเหมียนกับเจ้าของโรงแรมตระกูลชูตรงบันได
อิง หวนเหมียนพูดว่า “เมยอวิ๋นตายทั้งที่ทุกคนยังทำตามกฎอยู่ นั่นก็หมายความว่า ต่อให้ผู้แอบจ้องมองอยู่เบื้องหลังพวกเราฝ่าฝืนกฎ ก็ไม่ต้องรับโทษอะไรเลยใช่ไหม?”
เจ้าของโรงแรมตระกูลชูยิ้มอย่างอ่อนโยน “นั่นเป็นเพราะมีคนในหมู่พวกคุณก้าวข้ามเส้นแบ่ง ในเมืองเป่ยจี๋ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าคุณธรรมเพื่อปลอบประโลมตัวเองหรอก ความดีงามที่คิดไปเองมีแต่จะเร่งให้ตายเร็วขึ้นเท่านั้น”
อิง หวนเหมียนขมวดคิ้ว คำอธิบายนี้ทำให้เธอนึกถึงเถียนซูซู
เจ้าของโรงแรมตระกูลชูก้มมองเธอ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “คุณอิงดูไม่ใช่คนที่ชอบฝ่าฝืนกฎ ไม่น่าต้องกังวลขนาดนั้นนะ”