แสงอรุณแรกเริ่ม วันใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นอีกวันแล้ว
ไป๋เหยาลืมตาขึ้น เห็นเพดานที่คุ้นเคย เธอยกมือขึ้นกดขมับอย่างเหนื่อยล้า ข้างกายมีคนเรียกชื่อเธอเบา ๆ ว่า “เหยาเหยา”
ไป๋เหยาหันไปมอง
เสวียเหยียนคุกเข่าอยู่บนเตียง จ้องเธอไม่กะพริบ ที่แปลกคือดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ ขนตายังเปียกชื้นคล้ายมีละอองน้ำเกาะอยู่ เขาถามเสียงเบาว่า “เธอฝันร้ายหรือเปล่า”
ไป๋เหยาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก “เหมือนฉันจะฝันร้ายอะไรสักอย่าง แต่พอตื่นมาก็ลืมหมดแล้ว”
ร่างกายที่ตึงเครียดของเสวียเหยียนค่อย ๆ ผ่อนคลาย เขายกมุมปากยิ้มบาง ๆ “ยังไงก็เป็นฝันไม่ดี ลืมไปก็ดีแล้วล่ะ!”
ไป๋เหยานั่งขึ้น กวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เสวียเหยียนถูกเธอมองจนหนังศีรษะชาวาบ เมื่อเขาเริ่มทนแรงกดดันไม่ไหว เธอก็ถามว่า “วันนี้ทำไมตื่นเช้าจัง”
เมื่อก่อนทุกเช้า ถ้าเธอไม่ลากเขาให้ลุกขึ้น เขาก็จะกอดหมอนของเธอนอนต่อไปจนเกือบเที่ยง
เสวียเหยียนก้มหน้า มือกำชายเสื้อของตัวเองไว้
ชุดนอนของไป๋เหยาเป็นสีฟ้า ส่วนชุดนอนที่เขาสวมเป็นสีชมพู ตามคำพูดของไป๋เหยา พวกเขาใส่ชุดคู่รักกัน แถมชุดนี้เธอยังตั้งใจไปหาช่างตัดเสื้อในเมืองเล็ก ๆ จ่ายเงินก้อนโตให้ใช้ผ้าดีที่สุดตัดเย็บให้อีกด้วย
ที่นี่ไม่มีบริการส่งพัสดุ ของใช้ในชีวิตประจำวันจึงต้องซื้อหาในเมืองเล็ก ๆ เท่านั้น ไป๋เหยาเข้าใจได้ เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้อยู่ห่างไกลขนาดนี้ ไม่มีบริการส่งพัสดุก็เป็นเรื่องปกติ
เมื่อก่อนเสวียเหยียนใช้ชีวิตอย่างขอไปที พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือ เขาเคยใส่ใจเสียที่ไหนว่าของที่กินเข้าไปเป็นอาหารหมูหรือข้าวชั้นดี
ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว
หลังจากได้อยู่กับไป๋เหยา เขาถึงได้มีของอร่อย ของใช้ดี ๆ ของเล่นสนุก ๆ และเสื้อผ้าสวย ๆ ไม่ว่าอาหารการกินหรือข้าวของเครื่องใช้ของเขา ล้วนเป็นของที่ดีที่สุดเท่าที่จะซื้อได้ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ จนเด็ก ๆ หลายคนในเมืองอิจฉาจนร้องไห้
เสวียเหยียนหลุบตาลง เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง “เหยาเหยา... ฉัน... เอ่อ...”
เขาอ้ำอึ้งอยู่นาน แต่ก็พูดประโยคให้สมบูรณ์ออกมาไม่ได้สักประโยค