สถาบันหมิงเต๋อส่งนักศึกษารุ่นแล้วรุ่นเล่าที่เรียกได้ว่าเป็นผู้โชคดีออกไป แต่เมื่อเวลาผ่านไป ตำนานเหล่านั้นกลับยิ่งดึงดูดใจมากขึ้น
“นี่คือตำนานในสถาบันที่ผมสืบค้นมา ผมกล้าพูดเลยว่าไม่มีนักศึกษาใหม่คนไหนค้นคว้าละเอียดไปกว่าผมแล้ว!” ชายหนุ่มพูดพลางหยิบเอกสารกองหนาออกมา สีหน้าตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ชายหนุ่มคนนี้ชื่อกู่เสี่ยวอ้าย แม้ชื่อจะฟังดูไม่เหมือนชื่อผู้ชาย แต่เขาก็ชื่อแบบนี้จริง ๆ ว่ากันว่าตอนที่เขาเพิ่งเกิด พ่อของเขาตั้งชื่อนี้ให้เพื่อแสดงความรักที่มีต่อแม่ของเขา
กู่เสี่ยวอ้ายหน้าตาหล่อเหลา ตั้งแต่เด็กก็มีสาว ๆ มาตามจีบไม่ขาด แต่ชื่อนี้กลับทำให้ภาพลักษณ์ของเขาดูด้อยลงไปไม่น้อย เขาเคยอยากเปลี่ยนชื่อ ทว่าหลังจากโดนพ่อแม่รุมซ้อม เขาก็เลิกล้มความคิดนั้นไป
นี่เป็นปีแรกที่กู่เสี่ยวอ้ายเข้าเรียนที่สถาบันหมิงเต๋อ เขาเตรียมพาเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันไปผจญภัย
ชายหนุ่มคนหนึ่งหยิบเอกสารของเขามาเปิดดู “คำสาปของมาซาโกะ ผีตะเกียบทำนายอนาคต... ห้องวาดเขียนที่ขอพรได้?”
กู่เสี่ยวอ้ายพูดอย่างตื่นเต้น “นายก็คิดว่าเรื่องนี้น่าทึ่งที่สุดใช่ไหม! ห้องวาดเขียนที่ขอพรได้เป็นสถานที่ที่หลายคนอยากไป ว่ากันว่าเมื่อก่อนมีคนหาห้องวาดเขียนนั้นเจอจริง ๆ แถมยังขอพรสำเร็จด้วย!”
เพื่อนของเขาถามอย่างสงสัย “มันน่าทึ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เวลานี้เอง หญิงสาวอีกคนพลิกดูเอกสารแล้วถามว่า “นักศึกษาหญิงที่ไม่มีวันเรียนจบ นี่เป็นตำนานอะไรอีกล่ะ?”