ตั้งแต่อายุสองขวบจนถึงสิบแปดปี พื้นที่ที่เขาเคลื่อนไหวได้มีเพียงห้องสีดำเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง พออายุสิบแปด ในที่สุดเขาก็ก้าวออกจากห้องสีดำห้องนั้นได้ แต่กลับยังออกไปนอกเขตโรงเรียนแห่งนี้ไม่ได้
ที่นี่คือกรงขังที่กักขังเขามานานนับร้อยปี
ไป๋เหยาลุกขึ้นนั่ง ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว เธอยิ้มแย้มพลางพูดว่า “จริง ๆ แล้วโลกภายนอกก็เป็นแค่นั้นแหละ มีคนน่ารำคาญเยอะแยะ สู้ในโรงเรียนไม่ได้เลย”
เสิ่นจี้มองไป๋เหยาอย่างเหม่อลอย “ผม...ผมนึกว่าคุณจะโทษผม...”
เขาซ่อนหัวใจของเธอไว้ในร่างกายตัวเอง ดังนั้นต่อจากนี้ไป๋เหยาจึงถูกกำหนดให้ไม่อาจอยู่ห่างจากเขาได้มากนัก ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัว
แต่ก็เหมือนกับที่เขารู้จักแสดงความรักด้วยการทำเรื่องที่มีความสุขกับเธอเท่านั้น พออยากให้เธออยู่ข้างกาย เขาก็ทำได้แค่เรื่องง่าย ๆ แต่รุนแรงเช่นนี้
ถ้าเป็นคนอื่น คงพูดไปนานแล้วว่า “คุณจำกัดอิสระของฉันไม่ได้” แล้วก็เล่นเกมวิ่งไล่จับกันไป แต่บังเอิญว่าเขาโชคดีที่ได้เจอไป๋เหยา
ไป๋เหยาจงใจทำหน้าดุดันแล้วพูดว่า “ฉันต้องโทษคุณอยู่แล้ว! เพราะคุณแท้ ๆ ตอนนี้ตัวฉันสกปรกไปหมด ฉันจะกลับไปอาบน้ำแล้ว!”
ไป๋เหยาวางหัวใจของเขาลงบนมือเขา แล้วลุกขึ้นยืน เกือบจะทรุดลงไปอีกครั้งเพราะขาอ่อน
เสิ่นจี้รีบลุกขึ้นตามไปประคองเธอ ตัวไป๋เหยามีฝุ่นเปื้อนอยู่ไม่น้อยจริง ๆ ซึ่งล้วนเป็นผลงานของเขาทั้งนั้น เขาขี้ขลาด สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือเธอโกรธ เขามองเธออย่างระมัดระวัง อยากพูดขอร้องให้ยกโทษให้ แต่ก็ไม่กล้า
ไป๋เหยาปัดมือเขาออกแล้วเดินไปถึงประตู เธอหยุดฝีเท้า หันกลับมาถามเขาว่า “จะอาบด้วยกันไหม?”
ดวงตาของเสิ่นจี้เป็นประกาย ราวกับกำลังจะลอยขึ้นฟ้า “เอาสิ!”