ระหว่างทางไปบ้านอาตง ไป๋เหยาเงียบผิดปกติ
แม้แต่เสวียเหยียนที่ทึ่มทื่อก็ยังสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาค่อย ๆ ดึงชายเสื้อเธอเบา ๆ “เหยาเหยา เธอโกรธฉันหรือเปล่า”
เพราะวันนี้เขาไม่ได้ทำงานให้ดีอีกแล้ว เอาแต่แอบอู้งานตอนทำงาน คอยคิดถึงเธออยู่ตลอด
ไป๋เหยาหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง
แววตาของเสวียเหยียนไร้เดียงสา สีหน้าฉายแววกระวนกระวาย เขาพึ่งพาไป๋เหยาอย่างมาก หากไป๋เหยาแสดงท่าทีไม่ชอบเขาเพียงเล็กน้อย เขาก็จะตอบสนองอย่างสุดโต่ง
อย่างเช่นตอนที่เพิ่งเริ่มคบกัน ไป๋เหยาแค่เห็นมุกตลกในอินเทอร์เน็ต เลยลองพูดกับแฟนหนุ่มสามครั้งว่า “ฉันไม่รักเธอแล้ว” แล้วจะเกิดอะไรขึ้น
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตอนเธอเลิกงานกลับถึงบ้าน ชายหนุ่มก็วิ่งออกมาต้อนรับจากห้องนอนอันมืดสลัว เธอจงใจทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า “เสวียเหยียน ฉันไม่รักเธอแล้ว”
เสวียเหยียนยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเธออย่างเหม่อลอย
นี่เขามีปฏิกิริยาแบบไหนกัน
ไป๋เหยาพูดซ้ำอีกครั้ง “ฉันบอกว่า ฉันไม่รักเธอแล้วนะ”
เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
ไป๋เหยาพูดเป็นครั้งที่สาม “ฉันไม่รักเธอแล้ว”
เสวียเหยียนไม่พูดอะไรสักคำ เขาค่อย ๆ เดินกลับเข้าไปในห้องมืดห้องนั้น ปิดประตูลง แล้วไม่มีเสียงใด ๆ อีก
ไป๋เหยายังคิดว่าปฏิกิริยาของเขาราบเรียบเกินไป เกมเล็ก ๆ แบบนี้คงไม่ส่งผลอะไรกับเขาเลย
เธอวางกระเป๋า แล้วเดินเข้าครัวไปล้างผักเตรียมทำอาหาร จู่ ๆ ก็มีเงาคนเดินเข้ามาตรงประตูครัว