ไป๋เหยามาถึงโรงเรียน เด็ก ๆ ในชั้นเรียนต่างรอเธออยู่ที่ประตูโรงเรียน พอเห็นเธอเดินมา ทุกคนก็พากันตื่นเต้นดีใจแล้ววิ่งเข้ามาล้อมเธอ
เด็กในเมืองเล็ก ๆ มีไม่มากนัก ชั้นประถมปีที่สองที่ไป๋เหยาสอนมีเพียงห้องเดียว และในห้องก็มีเด็กแค่ห้าคน เมื่อนักเรียนมีน้อย ครูก็ย่อมมีไม่มากเช่นกัน นอกจากสอนวิชาภาษาแล้ว ไป๋เหยายังต้องสอนวิทยาศาสตร์กับดนตรีด้วย
เธอมอบลูกอมที่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าให้หัวหน้าห้อง แล้วให้เขาแจกเด็กทุกคน
ฮวาฮวา หัวหน้าห้อง เป็นลูกชายของเจ้าของร้านดอกไม้ เขากับเถียวเถียว รองหัวหน้าห้อง ไม่ค่อยถูกกันมาตลอด เขากอดลูกอมไว้แล้วเหลือบมองเถียวเถียวอย่างได้ใจ
ครูไป๋ให้เขาเอาลูกอมไปแจก ไม่ได้ให้เถียวเถียว เขาจึงยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่
เถียวเถียวโกรธจนจ้องเขาเขม็ง
ไป๋เหยาลูบหัวฮวาฮวา “ฮวาฮวา ต้องอยู่กับเพื่อน ๆ ให้ดีนะ”
ฮวาฮวาตอบอย่างว่าง่ายว่า “ผมทราบแล้วครับ ครูไป๋”
เด็กชายตัวน้อยมีริมฝีปากแดงและฟันขาว หน้าตาน่ารักชวนให้เอ็นดู
ไป๋เหยายิ้ม แล้วเข็นจักรยานไปที่โรงจอดจักรยาน
ด้านหลัง ฮวาฮวาเผลอไปชั่วขณะ มือข้างหนึ่งยื่นเข้ามาควักลูกตาซ้ายของเขาออกไป ฮวาฮวามองเถียวเถียวอย่างโกรธจัด พอเขากำลังจะลงมือควักตาของเถียวเถียวบ้าง คนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าก็หันกลับมา
ฮวาฮวารีบยกมือข้างหนึ่งปิดเบ้าตาซ้ายที่กลวงโบ๋ ส่วนเถียวเถียวก็รีบซ่อนมือที่กำลูกตาไว้ข้างหลัง
ไป๋เหยาพูดว่า “วันนี้มีเขียนตามคำบอกนะ ใครเขียนถูกหมดจะได้รางวัล”
เด็ก ๆ หลายคนยิ้มออกมาด้วยความดีใจทันที โดยเฉพาะเถียวเถียว เธอพูดอย่างมั่นใจว่า “หนูต้องเขียนถูกหมดแน่นอน!”
ไป๋เหยามองฮวาฮวาแล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า “ฮวาฮวา ตาเป็นอะไรไป”
ฮวาฮวาตอบว่า “ตาผมคันนิดหน่อยครับ”
ไป๋เหยาเตือนว่า “อย่าขยี้ตาบ่อย ๆ นะ แบบนั้นไม่ดีต่อดวงตา”
ฮวาฮวาพยักหน้า “ครับ!”
ไป๋เหยาจอดจักรยานเรียบร้อยแล้วก็บอกเด็ก ๆ ให้รีบกลับห้องเรียนไปอ่านหนังสือเอง จากนั้นเธอหิ้วกระเป๋าเดินเข้าอาคารเรียนไปก่อน วันนี้เธอสอนคาบแรก จึงต้องไปเตรียมตัวที่ห้องพักครู
หลังจากไป๋เหยาเดินไปแล้ว ฮวาฮวากับเถียวเถียวก็เปิดฉากตีกันอย่างเอาเป็นเอาตาย