เที่ยงคืน คู่รักคู่นี้กอดกันร้องไห้ คนหนึ่งเศร้ายิ่งกว่าอีกคน เป็นภาพที่ทั้งประหลาดและน่าขันจริง ๆ
ช่วงนั้นไป๋เหยาตามใจเสวียเหยียนทุกอย่าง ต่อให้เขาอยากกินอาหารขยะมากแค่ไหน หรือต่อให้เขาสัมผัสข้อเท้าของเธอโดยไม่ดูเวลา เธอก็พยายามทำตามใจเขา เพื่อให้เขาพอใจและมีความสุข
และแน่นอน ในช่วงเวลานั้นเอง เสวียเหยียนก็เข้าใจเรื่องหนึ่งว่า มีคนเป็นห่วงเขาแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจะปล่อยให้ตัวเองบาดเจ็บอีกไม่ได้
จนถึงตอนนี้ ไป๋เหยาก็ยังไม่เข้าใจว่าตัวเองยอมรับได้อย่างไรว่าแฟนหนุ่มเป็นงู บางทีในช่วงเวลาที่เธอตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วอยากตบหน้าตัวเองทุกคืน เธอคงชินกับการที่เขาพันรัดและจูบเธอไปแล้ว ไม่รู้ตัวเลยว่าค่อย ๆ ยอมรับทุกอย่างของเขาไปตั้งแต่เมื่อไร
และตอนนี้ ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าซีดเซียวและแผ่กลิ่นอายหดหู่นั่งอยู่บนเบาะหลังจักรยาน กำลังมองเธอด้วยท่าทีระมัดระวังเช่นนั้นอีกครั้ง
ไป๋เหยาเห็นว่าแถวนั้นไม่มีใคร จึงหยุดจักรยาน หันไปจูบมุมปากเขาเบา ๆ เดิมทีเธอตั้งใจจะแค่จูบแล้วผละออก แต่เขากลับฉวยโอกาสเผยอปาก รับลมหายใจของเธอแล้วรุกล้ำลึกเข้าไป ราวกับเชื้อเชิญให้ความอบอุ่นของเธอร่วมเต้นรำไปด้วยกัน
ไป๋เหยาถึงนึกขึ้นได้ทีหลังว่า เยลลี่แช่แข็งแท่งที่เธอเพิ่งซื้อให้เขาเมื่อครู่นี้เป็นรสสับปะรด
เสวียเหยียนยังอยากพันรัดเธอไว้ไม่ยอมปล่อย แต่เธอรู้สึกว่าจูบในท่านี้เหนื่อยเกินไป จึงถอยออกมาเพื่อจบจูบ เสวียเหยียนกลับขยับเข้ามาแนบอีกครั้ง ค่อย ๆ ถูไถแก้มเธอ แล้วริมฝีปากแดงชุ่มชื้นของเธอก็ถูกเขาสัมผัสเป็นระยะ
ไป๋เหยาพูดเสียงเบา “คุณไม่ได้ทำให้ฉันโมโหหรอก เป็นปัญหาของฉันเอง อย่าคิดมากนะ”
พอเสวียเหยียนได้ยินว่าเขาไม่ได้ทำให้เธอโกรธ ร่างกายที่เกร็งอยู่ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทว่าดวงตาดำสนิทยังคงมองเธออย่างเฝ้ารอ