เธอรวบรวมความกล้าเดินต่อไปข้างหน้า แล้วก็เห็นชัด ๆ ว่าของที่ตกอยู่บนพื้นคือลูกบอลหนังสีดำเก่า ๆ ลูกหนึ่ง พอเงยหน้ามองขึ้นไป ก็เห็นว่ามีขยะพลาสติกตกลงมาจากต้นไม้ไม่น้อย แม้แต่กล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ยังมี เห็นได้ชัดว่าไม่ต่างจากโรงเรียนทั่วไป มักมีคนไร้มารยาทที่ชอบโยนของลงมาจากชั้นสูง ๆ อยู่เสมอ
ปกติไม่ทันสังเกต แต่พอลมพัดก็จะเห็นขยะร่วงลงมา
ไป๋เหยาเป็นคนมีจิตสาธารณะ เธอเก็บลูกบอลหนังบนพื้นขึ้นมาโยนลงถังขยะ จากนั้นก็เดินไปตามทางเล็ก ๆ สายนี้
หลังจากเงาของไป๋เหยาลับหายไปแล้ว ร่างหญิงไร้หัวในชุดกระโปรงสีแดงก็เดินโซเซออกมา เธอเดินชนต้นไม้บ้าง ชนกำแพงบ้าง เสียงกระแทกที่ดังขึ้นชวนให้คนฟังรู้สึกเวทนา
เส้นผมสีดำปรากฏขึ้นทีละปอยพร้อมเสียงหยดน้ำ จากนั้นก็มุดเข้าไปในถังขยะ แล้วพันรอบลูกบอลลูกหนึ่งพาออกมา
หญิงชุดแดงคลำหาเศียรของตัวเอง แล้วเอามันมาติดไว้บนคอ แต่ติดกลับด้าน เธอไม่ใส่ใจ กลับใช้ดวงตาแดงฉานจ้องไปยังหญิงชุดขาวผมดำที่ปิดบังใบหน้าอยู่อีกด้าน
เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่เศียรของเธอถูกผู้หญิงคนนั้นขว้างออกไป
ไม่รู้ว่าพวกเธอสื่อสารกันอย่างไร สายลมเย็นเยียบพัดขึ้นมา แล้วเงาผีทั้งสองก็เข้าต่อสู้กันทันที
กลางป่า ลู่เสี่ยวหรันชะงักฝีเท้า
ลู่จือจือถามอย่างหวาดกลัวว่า “คุณลู่ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
ลู่เสี่ยวหรันขยี้ตา แต่ความมืดตรงหน้ายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม เธอพูดอย่างมึนงงว่า “เมื่อกี้ฉันเห็นภาพหลอน เหมือนเห็นผีตะเกียบสู้กับมาซาโกะ”
วันนี้มันช่างประหลาดจริง ๆ แค่หลงทางก็ว่าแย่แล้ว นี่ถึงกับเห็นภาพหลอนอีก