เสิ่นจี้ไม่ได้หลับมานานมากแล้ว สำหรับมนุษย์ การนอนหลับเป็นสิ่งจำเป็น แต่สำหรับเขาแล้ว เรื่องอย่างการนอนหลับจะมีก็ได้ไม่มีก็ได้ บางทีอาจเป็นเพราะได้สิ่งที่ทำให้ตัวเองพึงพอใจแล้ว ตอนที่กอดหญิงสาวอยู่ เขาถึงกับหลับไปเสียอย่างนั้น
ในห้วงนิทรา เขาราวกับย้อนกลับไปยังวันนั้นอีกครั้ง วันที่ไป๋เหยาอาบน้ำให้เขา นิ้วของเธอไล้ผ่านทุกส่วนของร่างกายเขาทีละจุด ความซาบซ่านที่แทบจะส่งผ่านไปถึงวิญญาณทำให้วิญญาณของเขาสั่นไหวตามไปด้วย
สบายเหลือเกิน เขาไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย
ไป๋เหยานั่งคร่อมอยู่บนตัวเสิ่นจี้ เธอปิดปากปิดจมูกเขาไว้ แต่เขากลับไม่ตื่นเพราะหายใจไม่ออกเสียอย่างนั้น ความอดทนของเธอหมดลง จึงก้มลงกัดไหล่ของเด็กหนุ่มเต็มแรง
เสิ่นจี้ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ เขาถูกคนกัดปลุกตั้งแต่เช้าอย่างไม่เกรงใจ แต่กลับไม่โกรธ ซ้ำยังยกมือกดท้ายทอยของไป๋เหยา แล้วขยับไหล่ของตัวเองเข้าไปใกล้ปากเธออีกนิด
ท่าทางที่ปล่อยให้หญิงสาวกัดตามใจชอบเช่นนี้ ชวนให้สงสัยจริง ๆ ว่าถ้าเธอถือมีดมาแทงเขา เขาคงยังคิดว่าเธอกำลังหยอกล้อเขาอยู่
เขาไม่สนใจความเจ็บปวดและทำท่าจะหลับต่อ ส่วนไป๋เหยากลับกัดจนเหนื่อยเสียแล้ว
เธอยื่นมือไปประคองใบหน้าเขา “เสิ่นจี้ ตื่นเดี๋ยวนี้เลย!”
เสิ่นจี้ปรือตามองอย่างงุนงง เพิ่งตื่นขึ้นมา น้ำเสียงจึงยังเจือความง่วงงุนอย่างหนัก “เหยาเหยา เป็นอะไรไป?”