ไป๋เหยาที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ร้อง “ว้าว” ออกมา
เสิ่นจี้ทำตาม เขาก็ร้อง “ว้าว” ตามเธอไปด้วย
กู่เยเชอกับปู้จงเหยาเป็นคู่รักจอมปลอมจริง ๆ คนหนึ่งเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ อีกคนเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวยที่อยู่สุขสบายมาตั้งแต่เกิด เพราะต่างก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นคนอ่อนแอเปราะบางแค่ไหน ปู้จงเหยาจึงไม่เคยคิดจะขอให้กู่เยเชอมาช่วยเธอคุ้ยถังขยะ
เพราะเธอคิดว่ากู่เยเชอคงไม่ช่วยเธออยู่แล้ว เธอไม่คิดจริง ๆ ว่ากู่เยเชอจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นมาช่วยเอง
ปู้จงเหยาปิดหน้าไว้ แอบมองกู่เยเชอครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ตอนนี้กู่เยเชอจะมีสีหน้าซีดเซียวอิดโรย แถมยังมีรอยคล้ำใต้ตาหนักมาก ต่างจากท่าทางกระฉับกระเฉงและชอบทำเท่เหมือนทุกทีโดยสิ้นเชิง แต่วันนี้เธอกลับเพิ่งสังเกตอย่างไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะหล่อกว่าเสวียนยวนโม่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เสียอีก
ไป๋เหยากระซิบกับเสิ่นจี้ว่า “เห็นไหม? การคว้าหัวใจของผู้หญิงสักคนมาครองน่ะง่ายนิดเดียว”
เสิ่นจี้เหลือบมองชายหนุ่มสองคนที่กำลังคุ้ยถังขยะ เขาเม้มปาก ก่อนจะเดินไปข้างหน้าสองก้าว เตรียมจะไปคุ้ยถังขยะด้วย
ไป๋เหยารีบดึงเขาไว้ “เธอจะทำอะไรน่ะ?”
เสิ่นจี้พูดว่า “เหยาเหยา ฉันก็อยากได้หัวใจของเธอเหมือนกัน”
ไป๋เหยาตอบว่า “หัวใจของฉันเป็นของเธอมาตลอดอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องไปคุ้ยถังขยะเลย”
เสิ่นจี้ส่ายหน้า “ไม่ใช่ หัวใจของเหยาเหยาไม่ได้เป็นของฉัน”
ไป๋เหยามองเขาอย่างงุนงง
เสิ่นจี้ยกมือขึ้นวางบนอกตัวเอง พูดอย่างห่อเหี่ยวว่า “ตรงนี้ไม่มีหัวใจของเหยาเหยาอยู่เลย เหยาเหยา ฉันอยากได้หัวใจของเธอ”
ไป๋เหยามองเขาอยู่หลายครั้ง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงมาทำตัวอ่อนไหวแบบนี้ ช่วงนี้เขาติดเธอมากขึ้น แถมดูเหมือนจะน้อยใจง่ายกว่าเดิมด้วย
พูดถึงเรื่องนี้แล้ว หลายวันมานี้เสิ่นจี้ปีนเข้ามาหาเธอทางหน้าต่างชั้นสี่เพื่อมานอนด้วยทุกวัน แต่ถึงจะจูบและกอดกัน เขาก็ไม่เคยทำอะไรเกินเลยไปกว่านั้น หรือเพราะอดกลั้นมานานเกินไป เขาถึงได้รู้สึกไม่มั่นคงจนคิดฟุ้งซ่านไปเอง?