จริงอย่างที่คิด การผ่านความยากลำบากมาด้วยกันช่วยกระชับความรู้สึกได้ดีกว่าจริง ๆ อย่างน้อยตอนนี้ปู้จงเหยาก็พูดถึงชื่อกู่เยเชอบ่อยขึ้นมาก คู่รักจอมปลอมคู่นี้เมื่อก่อนแค่มีอะไรกันทางกาย ตอนนี้คงเริ่มมีใจให้กันแล้วสินะ
ในเมื่อกู่เยเชอไม่เป็นอะไรแล้ว ไป๋เหยาก็ขี้เกียจจะไปสนใจ อย่างไรเสียเธอเองก็มีเรื่องต้องจัดการอีกตั้งมากมาย
ไป๋เหยารู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าเวลาของเธอเหลือไม่มากแล้ว เธอต้องวางแผนให้ดีว่าจะทำอย่างไรให้แฟนหนุ่มที่ไม่ค่อยฉลาดคนนี้พึ่งพาตัวเองได้ภายในเวลาอันสั้น
ขณะที่เธอกำลังเขียนแผนการสอน โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นสองสามครั้ง เป็นเพราะมีข้อความใหม่เข้ามา
【เหยาเหยา เที่ยงนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ】
เลื่อนขึ้นไปดู ยังเห็นข้อความที่เขาส่งมาอีกหลายข้อความ
【เหยาเหยา วันนี้ฉันท่องกลอนจีนโบราณได้หนึ่งบทแล้ว】
【ฉันท่องสูตรคูณได้ถึงแม่สี่แล้ว!】
【วันนี้ฉันอดใจไม่กินอาหารขยะได้ด้วยนะ】
……
ข้อความที่เขาส่งมามากมายก็แค่หวังจะให้เธอชมสักคำ ไป๋เหยาตอบกลับไปเพียงไม่กี่คำว่า “ทำได้ดี” ส่วนเรื่องที่เขาจะมาหาเธอ เธอกลับตอบว่า “ทำแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์หน้า 38 กับ 39 ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาหาฉัน”
อีกฝ่ายส่งอีโมจิร้องไห้กลับมารัว ๆ ทันที
ไป๋เหยาไม่มีทางใจอ่อนหรอก ที่จริงเสิ่นจี้ก็ไม่ได้โง่เกินเยียวยา แค่ขี้เกียจเกินไป ทุกเรื่องเอาแต่คิดจะพึ่งเธอ ถ้าเธอไม่อยู่แล้ว เธอสงสัยว่าเขาคงดูแลตัวเองขั้นพื้นฐานยังไม่ได้ด้วยซ้ำ