ตอนเที่ยงคืน ไฟในโรงแรมก็ดับลงตรงเวลา
เหล่านักเดินทางต่างอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่มีแก่ใจจะนอน พวกเขาจ้องประตูหน้าต่างอย่างตึงเครียด คอยหวาดระแวงว่าจะมีฆาตกรบุกเข้ามา
นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสถานที่ผีสิงแห่งนี้ โทรศัพท์มือถือของพวกเขาก็ไม่มีสัญญาณ แต่เรื่องที่ชวนขนลุกก็คือ ทุกคนกลับได้รับข้อความแปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัวเหมือนกัน
เสียงฝีเท้าดังมาจากทางเดินผ่านประตูเข้ามา พอเสียงฝีเท้าหยุดลง ก็มีเสียงเคาะประตูตามมา ก่อนเสียงเด็กจะดังขึ้นว่า “ตรวจห้อง!”
เป็นห้องที่อยู่ใกล้บันไดที่สุด ผู้เข้าพักเป็นผู้ชาย เขาจำกฎที่ห้ามเปิดประตูได้ขึ้นใจ จึงซ่อนตัวอยู่หลังประตู ไม่กล้าขยับเขยื้อน
เสียงที่ดังจากด้านนอกเปลี่ยนเป็นเสียงผู้ชาย “เราต้องตรวจดูว่ามีสิ่งของอันตรายในห้องของคุณหรือไม่ ถ้าไม่ยอมให้เราเข้าไป แล้วเกิดอันตรายอะไรขึ้นในห้อง ต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือ ก็ไม่มีใครมาช่วยคุณหรอก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายคนนั้นก็ยิ่งหวาดกลัว ทั้งที่เดิมทีก็หวาดผวาอยู่แล้ว แม้กฎจะบอกว่าห้ามเปิดประตู แต่ถ้ากฎในข้อความพวกนั้นเป็นเรื่องโกหกล่ะ?
ดูเหมือนคนด้านนอกจะเริ่มหมดความอดทน เพราะเขาไม่ยอมเปิดประตูเสียที
มีคนทุบประตูอย่างแรงและรวดเร็ว “เปิดประตู!”
ชายคนนั้นกัดฟันแน่น แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่เปิดประตูอยู่ดี
คนด้านนอกคงยอมแพ้เช่นกัน พวกเขาจึงไม่ทุบประตูอีก
ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก