ตำรวจเอ่ยขึ้น "คุณซ่ง ถ้าหากเป็นตัวประหลาด..."
ซ่งจื้อผิงพยักหน้า สีหน้าเคร่งเครียด "ผมเข้าใจ ผมจะพยายามถ่วงเวลา"
มือของเขาก็สั่นอย่างรุนแรงจนหยิบโทรศัพท์ไม่ขึ้น ทำได้เพียงกดรับบนโต๊ะ
"ฮัลโหล?"
ครั้งนี้ปลายสายไม่ใช่เสียงหวานใสแบบที่ได้ยินตามปกติ
แต่เป็นเสียงชายทุ้มแหบพร่า ไม่น่าฟัง แถมยังแฝงไปด้วยความยียวนชวนขนลุก
"ซ่งจื้อผิงใช่ไหม ลูกชายของแกอยู่ในมือฉัน"
ทุกคนประสาทตึงขึ้นในทันที
ตู้จิ่นฉีที่ได้รับแจ้งก็รีบมาถึง
ซ่งจื้อผิงและสวี่เหวินอิงกอดกันไว้ ราวกับได้รับพลังบางอย่าง จึงพูดว่า "คุณอยู่ที่ไหน? คุณต้องการอะไร? เราเป็นแค่ครอบครัวธรรมดา ไม่มีทางหาเงินให้คุณได้มากมายขนาดนั้น!"
ชายคนนั้นไม่สะทกสะท้านกับคำถามรัวเป็นชุดนี้
เขาพูดอย่างเย็นชาไร้อารมณ์ "เงินสดสองแสน พรุ่งนี้เที่ยงตรง ส่งไปที่สวนสาธารณะหลงเฉวียน ใส่ในถังขยะที่ใกล้ศาลาริมทะเลสาบที่สุด"
ซ่งจื้อผิงจดจำภารกิจถ่วงเวลาไว้แน่น
เขาจงใจพูด "สองแสน? ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ผมจะไปเร่ร่อนหาที่ไหนได้ ขอเวลาเพิ่มอีกหน่อยเถอะ ให้ผมรวบรวมเงินก่อน!"
สวี่เหวินอิงก็พูดด้วย "แล้วจวิ้นหมิงล่ะ? ให้ฉันฟังเสียงจวิ้นหมิงหน่อย ไม่งั้นฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่กับคุณจริง ๆ?!"
ชายคนนั้นกลับหัวเราะเย็นเพียงครั้งเดียว
แล้วก็ตัดสาย
"ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด..."
การสนทนาทั้งหมดไม่เกินสามสิบวินาที
ตู้จิ่นฉีวิ่งไปหาทีมเทคนิค จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า