ตู้จิ่นฉีร้อนใจจนเสียงดังลั่น เมื่อเห็นว่ามีคนมองมาจึงลดเสียงลง
“ตามต่อไป ต้องการกำลังคนเท่าไหร่บอกมาตรง ๆ เลย! ต้องหาเบาะแสเขาให้เจอโดยเร็วที่สุด ฉันไม่เชื่อว่าเขาอุ้มเด็กแล้วยังจะหนีหายไปต่อหน้าต่อตาได้เร็วขนาดนี้!”
วางสายโทรศัพท์ เขากดคลึงหว่างคิ้ว
เขารู้ดีว่าการหาคนในเมืองทั้งเมือง ไม่ต่างอะไรกับงมเข็มในมหาสมุทร
หยางเพ่ยหรานที่หลบหนีมาได้นานขนาดนี้โดยไม่ถูกจับ ย่อมมี “ฝีมือ” ติดตัวอยู่บ้าง
ยิ่งกว่านั้นพวกเขายังช้าไปหนึ่งก้าว
ตอนที่จางเยว่หลินและพวกพบรถที่ถูกทิ้ง อีกฝ่ายก็ไปจากที่นั่นแล้วสองสามชั่วโมง
ถังชงถามว่า “หัวหน้าตู้ ให้ฉันไปสมทบกับหัวหน้าจางเพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของตัวประหลาดดีกว่าไหมคะ”
ดวงตาของตู้จิ่นฉีเป็นประกาย
เขาลืมถังชงไปได้อย่างไรกันนะ?!
สิ่งที่นางเก่งกาจที่สุดก็คือการสัมผัสกลิ่นอายสังหารและตามหาตัวคนร้ายนี่นา!
“ดี ๆ! ผมจะรีบจัดคนพาคุณไปเดี๋ยวนี้!”
คนขับรถคือเฉินเจี้ยนถง ทั้งสองเคยร่วมงานกัน จึงถือว่าคุ้นเคยกันอยู่บ้าง
นอกจากบางครั้งเขาจะเหลือบมองกระเป๋าผ้าที่นางสะพาย
เขาก็ไม่มีอะไรที่ทำให้นางรู้สึกอึดอัด
ทั้งสองคนมาถึงจุดหมายก่อนช่วงเวลาเร่งด่วนเลิกงาน
จางเยว่หลินนำกำลังคนตรวจค้นไปรอบหนึ่งแล้ว
“ไอ้นั่นมันรู้วิธีไล่ล่าของพวกเรา มันทั้งหลบกล้องวงจรปิด ทั้งมุดเข้าที่คนเยอะ ๆ แล้วยังตั้งใจอ้อมไปทางแยกเพื่อวกวนอีก หลอกพวกเราจนหัวหมุน แล้วก็หนีหายไปอีกแล้ว!”
ถังชงค่อนข้างประหลาดใจ “หยางเพ่ยหรานไม่ใช่คนกุ้ยโจวหรอกหรือคะ ทำไมถึงคุ้นเคยกับเมืองเป่ยซานได้ขนาดนี้”
เฉินเจี้ยนถงปูมข้อมูลของหยางเพ่ยหรานไว้ทะลุปรุโปร่งแล้ว