กองทัพแมลงวันรับคำสั่ง พร้อมใจกันร้องว่า “ขอรับ! พี่ถังจื่อ!”
แมลงวันนับหมื่นนับแสนส่งเสียงตะโกนพร้อมกัน
แค่เรียกได้ว่าดังกึกก้องจนหูแทบดับ
แต่มีเพียงถังชงที่เข้าใจภาษาพวกมัน เสียงจึงดังหนวกหูอยู่แค่เธอคนเดียว
เมื่อเห็นแมลงวันบินจากไปเหมือนเมฆดำลอยไกล กระจายตัวหายไป
ถังชงพิงผนัง ก้มหน้าวาดภาพเหมือนของหยางเพ่ยหรานลงบนกระดาษสเกตช์
สองภาพ
ภาพหนึ่งเป็นหมายจับที่ตำรวจปล่อยออกมา
อีกภาพคือหยางเพ่ยหรานที่ดูซูบผอมและคล้ำขึ้นตามคำบรรยายของ “สายลับ”
วาดเสร็จก็ขอให้ตู้จิ่นฉีช่วย ติดต่อพ่อแม่ของซ่งจวิ้นหมิงเพื่อขอรูปถ่ายล่าสุดของลูกชาย
ทุกภาพวาดเสร็จหมดแล้ว ก็รออยู่นาน แต่แมลงวันก็ยังไม่กลับมา
เวลาเกือบสองชั่วโมงแล้ว
ฟ้าใกล้จะสว่าง
ถังชงกลัวเหลือเกินว่ากองทัพแมลงวันจะกลับมาตอนที่ทุกคนตื่นนอนและออกไปข้างนอก
เธอควรแกล้งทำเป็นไม่รู้จักไหม?
หรือจะโยนพวกมันทิ้งแล้ววิ่งหนี?
จะว่าไปก็ไร้น้ำใจไปหน่อย แต่เธอก็ไม่อยากถูกคนสงสัยว่าอุจจาระเล็ดเหมือนถังเจิ้นไข่จริงๆ!
ดีที่อีกไม่นาน กองทัพแมลงวันก็ปรากฏตัว ช่วยให้เธอไม่ต้องตกที่นั่งลำบาก
ตอนแรกถังชงยังไม่ทันสังเกต
แค่สงสัยว่าทำไมไกลออกไปถึงมีเมฆดำก้อนใหญ่ลอยมา
พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้เป็นวันอากาศแจ่มใสชัดเจน
พอใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอถึงเห็นว่า “เมฆดำ” นั้นมีช่องว่าง ไม่ใช่กลุ่มก้อนหนาทึบ แต่ประกอบด้วยสิ่งมีชีวิตเล็กๆ นับร้อยนับล้าน
หูก็ได้ยินเสียง “หึ่งๆๆๆๆๆๆ…”