เอเมอรีไม่ยอมไป เขาบอกว่าฝ่ายนั้นจงใจ
“พวกมันไม่ได้ลงมือมาเกือบเดือนแล้ว! คืนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ต้องขโมยรถแน่!”
ถังชง: “งั้นพวกมันก็ต้องรู้ว่าคุณจัดเบนท์ลีย์รุ่นเก่าไว้เป็นเหยื่อล่อ”
เอเมอรียังมีความหวังเล็กน้อย “ถ้าเกิดพวกมันขโมย…”
ถังชงพูดสวนทันที “ถึงถูกขโมยไป นั่นก็ต้องเป็นแผนลวงตาด้วย แค่จะล่อเราไป แล้วแกล้งเราเล่น”
เพื่อคดีนี้ เอเมอรีนอนไม่หลับมาจะหนึ่งอาทิตย์แล้ว
ผลพวงจากการอดนอนคืออารมณ์ฉุนเฉียว
ในที่สุดเขาก็ระเบิดออกมา “แล้วจะให้ผมทำยังไง?! จะให้ดูพวกมันขโมยรถแล้วไม่ทำอะไรเลยงั้นเหรอ?!”
ถังชงยังคงสุขุมเยือกเย็น “ฉันบอกแล้วไง ให้คุณออกไป”
เอเมอรีเตรียมจะตะคอกอีก แต่เผลอสบตาถังชง จากแววตาที่สงบไร้ระลอกคลื่นนั้น เขาเห็นบางอย่าง
“คุณ…ให้ผมออกไป แล้วคุณล่ะ?”
ถังชง: “มันไม่เห็นฉัน ฉันอยู่ที่นี่ต่อ”
เอเมอรีหัวเราะออกมา ถูกความคิดไร้เดียงสาของถังชงทำให้ทั้งขำทั้งโมโห
“คุณอยู่ต่อแล้วไง? คุณไม่เคยรับมือพวกมันเลย หรือคุณจะจับพวกมันได้หมด?”
ถังชง: “ฉันแค่รับผิดชอบระบุตำแหน่งคนร้าย ส่วนการจับกุม เป็นหน้าที่พวกคุณ”
เอเมอรีจ้องถังชงอยู่นาน สุดท้ายถามด้วยความหวังเล็กน้อย: “คุณมั่นใจแค่ไหน?”
ถังชงมองออกไปนอกหน้าต่าง “ถ้าคืนนี้พวกมันจะมาขโมยรถที่นี่ ก็ร้อยเปอร์เซ็นต์”
ร้อยเปอร์เซ็นต์
ต่อให้เป็นเจ้าหน้าที่เก่งที่สุดของ FBI มาพูด ก็คงไม่กล้ายืนยันเด็ดขาดขนาดนี้
เอเมอรีไม่รู้เหมือนกันว่ารู้ว่าแผนถูกจับได้แล้ว อยู่ต่อก็เปล่าประโยชน์