เดือนตุลาคมที่นิวยอร์ก อากาศเปลี่ยนจากเย็นสบายเป็นหนาวเย็น
ถังชงต้องสวมเสื้อคลุม ตอนกลางคืนเผชิญลมหนาวถึงขั้นรู้สึกหนาว
ไม่เหมาะกับกิจกรรมและการแพร่พันธุ์ของยุง
ดังนั้นเมื่อเธอเอ่ยปาก ก็แทบไม่มีเสียงตอบรับ
"ฉัน... ฉันอยากไปกับคุณ แต่ก็ไม่รู้จะอยู่ได้นานแค่ไหน ฉันบินไม่ไหวมากขึ้นเรื่อย ๆ"
ถังชงให้ยุงทั้งหมดบินมาที่ฝ่ามือ รวมแล้วไม่ถึงสิบตัว
ในฤดูร้อน ยุงเป็นนักล่าที่ดีในการตามจับอาชญากร
สามารถกัดคนได้เป็นตุ่มเต็มตัว
ถังชงเปิดกล่องที่ได้มาจากอาหารที่ซื้อระหว่างทาง [พวกเจ้าเข้ามาก่อน รอไปที่อื่น จะหาเพื่อนร่วมพวกอีก]
เมื่อเทียบกับยุงที่อาละวาดในฤดูร้อน ยุงในฤดูใบไม้ร่วงนั้นว่านอนสอนง่ายกว่ามาก
รับคำแล้วก็บินเข้ากล่องอย่างน่ารัก(?)
ถังชงเก็บกล่องใส่กระเป๋า
นอกจากข้อจำกัดเรื่องฤดูกาลแล้ว เนื่องจากสภาพสังคมที่แตกต่าง ปัญหาหนูที่นี่รุนแรงกว่า
เธอเห็นหนูตัวใหญ่วิ่งวุ่นไปมา ไม่กลัวคนเลย
รวมถึงเศษอาหารที่ทิ้งไว้ ยังหล่อเลี้ยงแมลงวันจำนวนมาก
ดูเหมือนต่อไปเธอจะเปลี่ยนมาใช้งานหลักเป็นหนูและแมลงวัน
ถังชง: [เซเว่น รู้จักโรงพัก 46 ไหม]
เซเว่น: "รู้ครับ ผู้การตำรวจนครบาลของพวกนั้นเป็นคนผิวดำ ลุงของผมอยู่ที่นั่น ผมกับมันมีเรื่องกัน เคยสู้กันยกหนึ่ง มันเสียตาข้างนึง แต่ยังดันทุรังอยู่ ผมเตรียมจะยึดอาณาเขตของมันปีนี้!"